Rollade

Slager bij Langste rollade ter wereld

Connexxion zet pendelbusjes in vanaf speciaal ingerichte parkeerterreinen. Op voorhand een bijzondere gelegenheid: de langste rollade ter wereld. Aan het begin van de Grijpensteinweg hangen felgele verkeersborden. ‘Niet parkeren in verband met de langste rollade.’ De verwachtingen zijn hooggespannen.

Volare van André Hazes klinkt over de speakers. De ceremoniemeester zingt zachtjes ‘Rol-la-de’ mee op de maat van de muziek. Het record is verbroken meldt hij het schaarse publiek: ‘Honderdvierenvijftig en een halve meter.’ ‘Er is een mooi stuk aan elkaar gebonden, maar liefst tweeëntwintighonderd stukkies voor de voedselbank.’ vervolgt hij. Behalve een geschakelde partytent met daaronder de enorme rollade zijn er ook enkele marktkraampjes.

Eens kijken.

Verkeersbord langste rollade ter wereld 1/2Een hoefsmid. Een kraam met opgezette dieren. Ik zie fazanten, konijnen en eekhoorns. Ook zijn er allerlei decoraties in glas-in-lood. Een stel katten of een hond. ‘Leuk voor het raam.’ De ceremoniemeester komt er weer in: ‘Rol-la-de.’ Hij corrigeert als zingend zijn boodschap van zo-even: ‘Honderdvijfenvijftig meter en vijfentwintig centimeter.’

De vrijwilligers zijn overwegend gepensioneerde slagers. Eén van hen draagt een rookworst op zijn hoofd. Reden onbekend. De rest draagt rode petjes. Verschillende mensen maken een filmpje met hun telefoon terwijl ze op hoog tempo langs de rollade lopen. Felicitaties alom. Men slaat elkaar daarbij stevig op de schouders.

Ben van den Berg, voorzitter van stichting Vrienden Van De Langste Rollade staat voor de camera van 105TV, de lokale Haarlemse zender. Hij draagt een zilveren hoedje en zijn haar in een paardenstaart. ‘Kijk ik in de camera of naar jou?’ vraagt hij. Hij introduceert zichzelf als slager in hart en nieren. ‘Hoe voelt dat nou, de langste rollade?’ informeert de verslaggeefster. ‘In één woord geweldig, euforie, fantastisch. Kan niet anders zeggen.’

Verkeersbord langste rollade ter wereld 2/2Hij is al in mei begonnen met voorbereidingen. ‘Goed vlees, leveranciers et cetera. En honderdvijftig meter rollade in je eentje knopen gaat natuurlijk niet lukken.’ Helaas zijn er voor aanvang vijf knopers afgevallen. ‘Maar, vraag je eens wat mensen uit de wijk, komt ineens de brandweer met zes man en de scouting. Gewoon een groot warm gevoel.’

De straat is nagenoeg verlaten net als de trailer vol speakers van Euro-Sound. Daarentegen is het wel druk bij Renault dealer Velserbeek. Die heeft voor de gelegenheid de deuren geopend. Mensen warmen door in de showroom. De verkopers strak in pak. Of ik een glaasje sinas lust? Er zijn ook toastjes en rode wijn.

Toiletbeheer De Opluchting staat met een trailer naast de showroom. Even verderop staan vuurkorven. Ajax brandblussers ernaast. Families kunnen voor de gelegenheid op de foto in de levende kerststal. Terwijl een mevrouw een foto wil maken wordt ze afgelebberd door een kalfje.

Het is kil dus we besluiten ervan door te gaan.

Ik kijk nog één keer om de verlaten Grijpensteinweg in. Chris Rea met Driving Home for Christmas klinkt over de speakers. In de verte het getik van de hoefsmid op z’n aambeeld. Tijd om naar huis te gaan. Lekker koken.

Wat we eten? Rollade natuurlijk.


Eilandspoldertocht

Net als vele andere schaatstoertochten is de Eilandspolder de nummer één onder de schaatstoertochten. Wij stappen op bij Café Vislust aan de Zuiderstraat in West-Graftdijk. Belangrijk om te vermelden is dat de gemeenschappelijke schaatsverenigingen zich hebben verenigd in de Stichting Kring Eilandspolder. Een stichting die zichzelf tot doel heeft gesteld een tocht te organiseren met een uitstraling waarvan men zegt “we komen graag terug”.

Het is zaterdag, heeft bijna twee weken gevroren, de zon schijnt en er staat een vrijwilliger in fel oranje hesje op de rotonde. Hij wijst naar zijn collega die op driekwart van het verkeersplein staat. Die verwijst ons door naar zijn ambtgenoot onder aan de dijk. Rechtsaf aan het Oudelandsdijkje kunnen we onze auto in het weiland kwijt.

De eerste schreden zijn wat onwennig. Het is druk en het ijs vertoont veel scheuren. Gelukkig schaatsen we ‘hakke-tenen’, waardoor een eventuele val altijd door een ander wordt opgevangen. Aan het binnenmeer van West-Grafdijk staan minstens 100 mensen voor de stempelpost van IJsclub Algemeen Belang te wachten. Om ons eigen belang te dienen besluiten we bij een volgende post onze stempelkaart aan te schaffen.

Het stuk van West- naar Oost-Grafdijk is een notoire schakel in de route. Smalle slootjes en veel klunen. De droom van iedere filiaalmanager van Carpetland: In de rij voor een rol vloerbedekking. De echte schaatsers binden natuurlijk beschermers onder hun ijzers en steken waggelend het plaveisel over.

Halverwege De Rijp en Schermerhorn is het aanpoten. Tegenwind. (Overigens is een klein beetje wind al genoeg voor een heroïsch gevoel en de aandrang om een stappel witte boterhammen met pindakaas weg te werken.) Slechts een smalle reep van het ijs is sneeuwvrij gemaakt en het is behoorlijk uitkijken in deze drukte. In een bocht van het water strijken we neer bij de koek & zopie. Het is wonderlijk om te aanschouwen welk effect schaatspret op saamhorigheid heeft. Wildvreemden spreken elkaar aan, er wordt gelachen en schaatstips worden onder het genot van glühwein of chocolademelk uitgewisseld.

35 kilometer later verlaten we het ijs. Alsof er een afspraak met de weergoden is gemaakt, is het na dit weekend over met de vorst. Terug naar het werk en tijd om ons voor te bereiden op de lente.

Wat betreft 12.000 deelnemers “we komen graag terug”.


Openluchtmuseum

De glooiende Gelderse straatweg eindigt tussen de bossen bij de parkeerplaats van het Nederlands Openluchtmuseum. Lang geleden – zo’n 20 jaar – waande ik me hier tussen de plaggenhutten van Oost-Groningen. Zouden ze er nog zijn?

Na de schaatsbaan linksaf richting enkele Gelderse boerderijen. Even wennen. Wordt er nu toneelgespeeld of uitgelegd hoe oude ambachten in hun werk gingen? De heren zijn duidelijk, straight, to-the-point, dames gaan meer op in “hun rol”. In het ‘Los Hoes’ uit Harreveld: “Het is gewoon min 5 graden binnen, wanneer het buiten min 10 is.” In de boerderij uit Vierhouten wordt uiteengezet dat juist de witte ‘melkmijter’ afgaat bij het melken: “De zwarte muts blijft op hoor, altijd.” Voor de buitenlandse toeristen kookles in de boerderij uit Varik: “And then we cook the dried kabeljauw with wortelen, onions en mosterd.”

Donkere wolken trekken over. Van Giethoorn tot Oud-Beijerland. Leuk zo’n kasteelboerderij, maar zo’n stamppotbuffet is toch minder sjiek dan wat je zou verwachten. Even verder lopen. De wolken zijn inmiddels overgegaan in een steeds heftiger aantrekkende regenbui. Schuilen in Staphorst dan maar. Tussen het vee. Het is rustig in het museum vandaag. De kalmte van herkauwende runderen, vredig geknor van de varkens en de druppels die dof in de modder landen. Als we een sprintje trekken zijn we in een keer in de Zaanstreek. Maar onderweg begint het nog harder te regenen. Godzijdank kunnen we na Staphorst in Zuid-Scharwoude schuilen. Ook hier weer een actrice. Dan maar een nat pak, dus via ophaalbrug uit Ouderkerk a/d Amstel direct door naar de poffertjeskraam.

Een uit de kluiten gewassen kar van Pipo de clown. De ober speelt mans met de enige bestelcomputer van de kraam, terwijl zijn collega’s zich het vuur uit de schenen lopen. Naar de werkelijke toegevoegde waarde van dit stukje techniek blijft het gissen. Behalve poffertjes serveert met pannenkoeken; toch niet zo ontzettend ingewikkeld om te onthouden.

Via Zaanse bakker, Loerbeekse smid, naar Tielse loods van ‘van Gend & Loos’. Inmiddels lome beentjes, dus tijd voor de tram. Gepensioneerde vrijwilligers in de tijd van hun leven. Het zal elke ochtend vast tossen zijn om wie de tram mag besturen, maar via de intercom teksten scanderen is minstens zo mooi: “Ja, lieve reiziger, ook Ko en Hans gaan afscheid nemen van jullie bij de volgende halte. Cor en Robert nemen van ons over.” Een uitgebreide overdracht die volgt op het station Dingenliefde. Goed dat we eruit moeten.

Na Limburgse stroopkokerij, Brabantse brouwerij en Zeeuwse kerk wordt het hoog tijd voor de warmte van de Overijsselse herberg ‘De Hanekamp’. Na deze tocht valt het lokaal gebrouwen museumbier zwaar. Zeer zwaar. Heel oud-Nederland door, zomaar op een middag in januari. Geen plaggenhut gezien. Blijkt bij nader inzien niet te bezichtigen tijdens de ‘Winter in Openluchtmuseum’… Over 20 jaar nog maar eens terug voor Oost-Groningen.