Tropical pleasure

Halong Bay

Op een boot in Vietnam. Het is een warme dag geweest. Veel zon gezien. De huid gloeit nog na en is zout van het zeewater. Na een verkwikkende douche vleien we onszelf neer op het zonnedek. Heerlijk en een stuk beter uit te houden: de middagzon. Nog beter wordt het met ijskoud Vietnamees bier in een nog kouder glas. Naast ons een Australisch stel van een jaar of vijftig. Hij vertrokken in een boek, zij ondergedompeld in haar iPad. Een spelletje, veel bijgeluid. Na een minuut of tien doorbreekt de gedienstige ober hun stilte. Of ze iets willen drinken? Hij overweegt een cocktail, maar bestelt bier. Zij wil wél een cocktail. Maar welke precies, daar wil ze nog even over nadenken. Als de ober terugkomt, is ze er uit: Tropical pleasure.

Twee Nederlandse zwagers in kortgemouwde, geruite overhemden en witte driekwartbroeken melden zich aan dek. Ondanks de warmte hebben ze instapgympen en korte witte sportsokjes aan. Ik hoor een Volendams accent. Ze zijn vanmiddag aangekomen. Ook lusten ze wel wat te drinken. ‘Do you want local beer, sirs?’ vraagt de gedienstige ober. Ze willen Heineken. Hun vrouwen, overduidelijk zusjes, melden zich even later. Hun kapsels zijn van een treffende gelijkenis. Een peper en zoutkleurig permanent. Ook zij hebben dorst. Ze willen weten wat ‘die vrouw met die iPad’ drinkt. Een gifgroene cocktail. Tropical pleasure wordt gedetermineerd op de menukaart. Er wordt kort daarna op een nog lange vakantie samen getoast.

De Vol(l)endammers zitten naast ons bij het diner. De mannen in verse overhemden. De haren gekamd. ‘Dat zijn ook Hollanders,’ hoor ik hen elkaar duidelijk toefluisteren wanneer wij de eetzaal betreden. We nemen zwijgzaam plaats aan onze tafel. Na het buffet, dat ze goed smaakt, drinken ze een aantal koppen koffie. Het dessert wordt opvallend genoeg door hen overgeslagen. Ze krijgen de ontbijtopties door de gedienstige ober gepresenteerd. Zelf even aanvinken. Wat is eigenlijk ‘bee-ket sau-saa-guh,’ vraagt het ene aan het andere zusje. Het is gebakken worst. Er wordt een kruisje gezet.

Dan informeert men naar het weer bij de gedienstige ober. Het wordt morgen wéér zonnig. Warm met een hoge luchtvochtigheid. Tropical pleasure.


De zomer voorbij

Een genadeloze regenbui, de bliksem die niet ver van huis inslaat. Zomer in Nederland. Bij de TROS vanavond ‘De zomer voorbij’. Een herhaling, want de echte zomer moet nog beginnen. Een schaterlachende Gerard Joling en zingende Volendammers in het intro van het programma. Jan Smit, de 3J’s, Nick en Simon. Op vakantie met een cameraploeg van de grootste familie van Nederland. ‘Laat het eind van de zomer maar komen,’ zingen ze.

Openingsshot: Johnny de Mol zingt een ballad op een Portugese camping: ‘I’ll be right on the train’. De 3J’s begeleiden hem. De mensen in het publiek hebben hun eigen campingstoel meegebracht. Nick óf Simon vond het tof dat Johnny er was. Johnny zal de Portugese camping verlaten. De jongens lachen. Maar dan: twee dames met koffers rollen de camping op: Dolly Dots Angela Groothuizen en Esther Oosterbeek. Ze willen eerst koffie, geven ze te kennen terwijl ze hun camper inspecteren.

Jan Smit ligt in het vooronder van zijn eigen camper, een foto van zijn gezin op de afzuigkap van het kleine keukentje. Angela verstoort hem bruut in zijn ochtendslaap. Het was laat gisteren. Nick óf Simon vraagt aan Angela of ze al weet wat ze gaat doen vandaag: ‘Parasailen of pottenbakken?’ Ze mag kiezen. De jongens spreken Volendams. De TROS ondertitelt.

Een deel van de jongens gaat parasailen. Zij mogen een tuigje aan. De anderen gaan pottenbakken met Angela. Sergio, de Portugese pottenbakker, draait geen onverdienstelijke kandelaar. Angela is handig met klei, al zegt ze het zelf. Wanneer ze aan een interview wordt onderworpen, vat ze haar tijd bij de Dolly Dots als volgt samen: ‘We waren veel populairder dan succesvol.’

Op aanraden van Jan zullen Angela en een andere Jan een scène uit de film ‘Ghost’ naspelen. Jan zal Patrick Swayze spelen. Van Angela mag hij ook Ashton Kutcher spelen. Die vindt ze ook lekker. Samen proberen ze een vaas te boetseren op een draaischijf. Het mislukt.

Die avond zullen de Volendammers optreden op het dorpsplein van Albufeira. De voorbereidingen zijn in volle gang. ’s Avonds is het nog zichtbaar warm. Angela heeft voor de gelegenheid een leren jurk aangetrokken. Blonde scholieren staan te swingen op de voorste rij, terwijl één van de Jannen met Angela ‘Paradise by the dashboard light’ zingt. Bruinverbrande moeders zingen op de achtergrond mee. Aan het eind van het optreden valt Angela Jan in de armen.

Veel populairder dan succesvol.