Onvoorwaardelijk

Vliegtuigspotten

Om kwart over acht raas ik over de A5. Van Haarlem richting Hoofddorp. Het viaduct is voorzien van een tegeltableau in luchtvaartmotief. Schipholland. Zo pal tussen Polder- en Zwanenburgbaan in. Links en rechts van de snelweg taxiën vliegtuigen van en naar de luchthaven. De ene Boeing -vol passagiers uit Bangkok- is net geland, terwijl de andere richting Polderbaan rolt voor vertrek richting Engeland.

Een komen en gaan.

Parallel aan de snelweg loopt de Vijfhuizerweg. Een zijstraat van de provinciale N520, de weg die Hoofddorp met Lijnden verbindt. Ondanks het vroege tijdstip zitten ze er al. Althans, zij zit, hij staat. Hun donkergroene stationwagen is met de kont richting weiland geparkeerd. In het weiland groeien aardappels schat ik in, ondanks de hoge snelheid waarmee ik mij voortbeweeg.

Hij draagt een blauwe pet, oranje polo en korte broek. Om zijn nek een fototoestel met een enorme telelens. Hij tuurt over A5 richting Zwanenburgbaan. Haar gezicht is niet te zien. Ze zit op een meegebrachte klapstoel, verscholen achter De Telegraaf. Kate Middleton is bevallen van een zoon.

De aanblik van de twee, op een warme ochtend van wat een broeierige dag belooft te worden, is van een zeldzame schoonheid. De intensiteit waarmee hij de omgeving afspeurt; gelijk een cowboy op de prairie. Het geduld waarmee zij, knieën over elkaar, de koppen snelt. Hij zijn hobby, zij toch mee en wél haar moment.

Morgen trekken ze weer samen op. Gaan ze voor haar op zoek naar een werktafel voor in de hobbykamer, of samen de linnenkast opruimen. Voorlopig zit ze prima aan de Vijfhuizerweg. Ze weet dat morgen, ook hij geduldig zal zijn.

Onvoorwaardelijk.


Hobbyspotten

Een druilerige zondagochtend die aan alle clichés voldoet. De dag begint traag, licht katerig. Een net te koude douche zet de zintuigen ook net niet op scherp. Scheren zit er niet in; het schuim is op. De witte vloerkadetten worden voorzien van een ruime laag smeerleverworst en ook de thermosfles karnemelk verdwijnt in de koelbox. Koelen is vandaag eigenlijk niet nodig, maar ik ben het zo eenmaal gewend.

Via illustere plaatsen als Boesingheliede en Vijfhuizen bereik ik door de steeds harder aantrekkende regen de officiële spottersplaats van de Polderbaan. Vijf Opels staan gebroederlijk met het kontje richting hek geparkeerd. De eigenaren genieten respectievelijk van een patat met, oorlog, speciaal, frikadel en berenhap saté onder de luifel van snackkar Piet. Om de nekken hangen naast verrekijkers radiotransmitters. Het is een rustige dag – het echte charterseizoen is over. 

Om niet op te vallen binnen dit milieu parkeer ik de auto (ander merk) in dezelfde rij. Met een overtuigend gebaar open ik de kofferbak, vervolgens de koelbox. Het melige kadetje doet de kater ietwat vergeten. Dit gevoel verdwijnt volledig bij de eerste landing van een 737 van het Portugese TAP. Ik maak geen aantekeningen. Ik maak geen aantekeningen terwijl ik opmerk dat om mij heen kladblokken worden volgeschreven. 

Hoe lang houdt iemand dit vol? De eerste twee vliegtuigen zijn bijzonder, de eerste 747 is hoe dan ook imposant van dichtbij, maar bij een derde cityhopper slaat de verveling toe. Ik mis het spel van spotten, naspeuren op internet. Het plezier in het praten over technische specificaties onder kille weersomstandigheden. Een ervaring rijker, maar laat ik maar uitkijken naar een ander tijdverdrijf; hobbyspotten dus.