Vive La Frans

Vive La Frans

De onmiskenbare snik van Frans Bauer. ‘Wat kan het leven prachtig zijn. Het voelt als een romance.’ Frans logeert enige tijd met zijn broer in een vouwwagen op het terrein van een boerderij in de Provence. ‘Maris zegt altijd, zo weinig mogelijk olie’ zegt Frans tegen zijn broer, terwijl hij een ei probeert te bakken.

Frans draagt vandaag zijn badslippers, blauwe korte broek van Adidas en een knalroze polo. Josje van K3 komt langs. De heren geven het eerlijk toe, ze weten niet veel over Josje. ‘Wat vind ik het leuk om bij jou op bezoek te komen’ roept Josje enthousiast uit, wanneer ze Frans voor het eerst ziet. Ze draagt grote oorbellen, een jurkje en gympen. Een piepklein rugtasje, dat is alles wat ze meebrengt.

Josje komt uit een groot gezin, ging weleens eerder kamperen en is vrij opgevoed. Dat weet Frans snel te ontfutselen. Hoog tijd voor hem om haar de camping te laten zien, inclusief geïmproviseerde douche en gat in de grond. Het toilet. Maar dat is geen probleem voor Josje.

De twee gaan schilderen. In Arles nog wel, bij de bekende brug. Ze vragen zich af wanneer Van Gogh leefde: ‘Vijftiende, zestiende eeuw?’ Van Gogh was in elk geval een Brabo. ‘Je bent zo onrustig’ constateert Frans, ‘Neem de brug eerst eens even in je op.’ Hij toont zich een waar mensenmens: ‘Komen mislukte relaties door je onstuimigheid?’

De twee tonen elkaar hun werk. Frans heeft een zonnetje getekend in de rechterbovenhoek van zijn doek. Terwijl zijn broer de schilderijen probeert te verkopen, genieten Frans en Josje van een drankje op het terras. Laat Frans Josje maar vermaken. Later zitten de twee samen op een quad.

Volgende activiteit is het zoeken van truffels. Een lokaal boertje heeft zijn reusachtige varken meegebracht. Die wroet wat in de grond en haalt binnen de kortste keren enorme truffels boven. ‘Can I aai de pig?’ vraagt Frans in zijn beste Frans.

Tijd voor diepgang.

‘Wat wilde je vroeger worden?’ Juf. ‘Dat K3 zal best impact hebben gehad op je leven?’ Klopt. Frans is afgeleid als het varken zijn behoefte doet: ‘De truffels liggen hier gewoon voor het oprapen.’

Aan het eind van de middag geniet men van een truffelomelet voor de vouwwagen. Na het poetsen van de tanden toont Frans zich een heer. Hij brengt Josje naar haar tent. Later kijkt hij met zijn broer toe naar Josjes silhouet in het licht van een zaklamp. Ver weg van huis, ver weg van Maris.

De volgende morgen wekt Frans Josje. Ze maakt gebruik van de primitieve douche en kleedt zich voor de zoveelste keer om. Nu in een feloranje trainingsbroek. Na het ontbijt gaat ze er vandoor, Frans achterlatend.

Volgende week neemt Frans een modderbad met Joost Eerdmans.

Zanger, interviewer, levensgenieter.


De zomer voorbij

Een genadeloze regenbui, de bliksem die niet ver van huis inslaat. Zomer in Nederland. Bij de TROS vanavond ‘De zomer voorbij’. Een herhaling, want de echte zomer moet nog beginnen. Een schaterlachende Gerard Joling en zingende Volendammers in het intro van het programma. Jan Smit, de 3J’s, Nick en Simon. Op vakantie met een cameraploeg van de grootste familie van Nederland. ‘Laat het eind van de zomer maar komen,’ zingen ze.

Openingsshot: Johnny de Mol zingt een ballad op een Portugese camping: ‘I’ll be right on the train’. De 3J’s begeleiden hem. De mensen in het publiek hebben hun eigen campingstoel meegebracht. Nick óf Simon vond het tof dat Johnny er was. Johnny zal de Portugese camping verlaten. De jongens lachen. Maar dan: twee dames met koffers rollen de camping op: Dolly Dots Angela Groothuizen en Esther Oosterbeek. Ze willen eerst koffie, geven ze te kennen terwijl ze hun camper inspecteren.

Jan Smit ligt in het vooronder van zijn eigen camper, een foto van zijn gezin op de afzuigkap van het kleine keukentje. Angela verstoort hem bruut in zijn ochtendslaap. Het was laat gisteren. Nick óf Simon vraagt aan Angela of ze al weet wat ze gaat doen vandaag: ‘Parasailen of pottenbakken?’ Ze mag kiezen. De jongens spreken Volendams. De TROS ondertitelt.

Een deel van de jongens gaat parasailen. Zij mogen een tuigje aan. De anderen gaan pottenbakken met Angela. Sergio, de Portugese pottenbakker, draait geen onverdienstelijke kandelaar. Angela is handig met klei, al zegt ze het zelf. Wanneer ze aan een interview wordt onderworpen, vat ze haar tijd bij de Dolly Dots als volgt samen: ‘We waren veel populairder dan succesvol.’

Op aanraden van Jan zullen Angela en een andere Jan een scène uit de film ‘Ghost’ naspelen. Jan zal Patrick Swayze spelen. Van Angela mag hij ook Ashton Kutcher spelen. Die vindt ze ook lekker. Samen proberen ze een vaas te boetseren op een draaischijf. Het mislukt.

Die avond zullen de Volendammers optreden op het dorpsplein van Albufeira. De voorbereidingen zijn in volle gang. ’s Avonds is het nog zichtbaar warm. Angela heeft voor de gelegenheid een leren jurk aangetrokken. Blonde scholieren staan te swingen op de voorste rij, terwijl één van de Jannen met Angela ‘Paradise by the dashboard light’ zingt. Bruinverbrande moeders zingen op de achtergrond mee. Aan het eind van het optreden valt Angela Jan in de armen.

Veel populairder dan succesvol.


Yolanthe op 3

In Los Angeles is ze. Yolanthe. Ze ontmoet hier Paris Hilton en DJ Afrojack. Twee beroemdheden met een vermeende relatie. ‘Hotter dan hot.’ Sinds een ontmoeting in Milaan is ze hele goede vrienden geworden met DJ Nick uit Spijkenisse. Yolanthes monotone voice over is wat suggestief: ‘Is het waar tussen hem en Paris?’, ‘Wie weet doet Paris wel open?’

‘Die shit is echt heet,’ wijst Nick op het water in het zwembad. Hij heeft er nooit van gedroomd. Niet van een zwembad, niet van een uitzicht. Hij is een gewone jongen gebleven: zijn moeder heeft gelukkig nog wat pannenkoeken achtergelaten na haar bezoek. Nick speelt met een pluchen tijger. Yolanthe vindt Nick een schattig jongetje. Op de vraag wat er tussen hem en Paris speelt, blijft een concreet antwoord uit: ‘Ze is gewoon een hele goede vriendin.’ ‘Wij weten wel beter,’ laat Yolanthe via de voice over weten.

‘Paris Hilton anno 2012 is een wereldmerk, ze woont dan ook in een prachtige villa op een bewaakte compound in het noorden van LA,’ stelt Yolanthe. Over causaliteit gesproken. Yolanthe en Paris kennen elkaar van Ibiza. ‘High gorgeous,’ klinkt op wanneer Paris de deur voor Yolanthe opent. Paris weet dat ze jarig is: ‘It’s your birthday,’ zegt Yolanthe. ‘I know,’ zegt Paris. ‘You love animals,’ zegt Yolanthe. ‘They are my babies,’ zegt Paris.

Een rondleiding volgt. Paris heeft een geurtjeslijn met maar liefst veertien parfums. ‘That is so amazing,’ jubelt Yolanthe. Lievelingskleuren, lievelingseten, alles komt langs in dit diepte-interview. Paris gunt Yolanthe een exclusief kijkje in het hondenverblijf. Yolanthe kan het niet bevatten. Er likt zelfs een hondje aan haar voeten. Yolanthe vraagt of de honden ook naar binnen mogen. ‘Soms, maar meestal zitten te buiten. Anders blaffen ze zo.’

Op de bank binnen komen de echte vragen aan bod. Van alles wat ze doet, zingt Paris toch het allerliefst. Ze vindt het te gek om met Nick samen te werken. Ze heeft het te druk zich met roddels bezig te houden. Als dank voor haar openhartigheid krijgt Paris stroopwafels van Yolanthe. Ze is zenuwachtig. Voor haar verjaardagsfeest. ‘Are you excited?’. ‘I am so excited.’

Even later staat Nick met zijn capuchon over zijn hoofd getrokken toe te kijken als Paris bij haar verjaardagfeest binnenkomt. Yolanthe vertelt aan Paris dat iedereen haar naam riep. ‘The most exciting place on earth, besides Ibiza,’ vat ze het gevoel van het moment samen. Nicks capuchon gaat af, hij gaat plaatjes draaien.

Paris wiegt wat met haar heupen.

Kijk aflevering terug via Uitzendinggemist.nl
Zie ook: www.tros.nl/tros-tips/yolantheop3/


Radar

Dit keer niet vóór de televisie, maar óp televisie. Maandagavond; op naar studio 31 in Hilversum voor de opname van ‘Radar’. Van parkeerplaats naar studio. Een korte wandeling door de storm. Via de lange gangen van studio 21 naar 31 vol decorobjecten van Wentink Events. Delen van een papier-maché vulkaan, een ganzenkop van een meter of vier en karren voor een Indonesische pasar. Even vrees ik dat Lonny Gerungan zijn ‘Reistafel’ opnieuw gaat opnemen.

De hostess van United Broadcast Facilities ontvangt ons met een keurende blik. Zijn we materiaal voor de eerste rij? Of meer iets voor de achterbankjes? Gewogen en gelukkig niet te licht bevonden: we krijgen ‘gereserveerde plaatsen’, wat zoveel wil zeggen dat we in beeld zullen zitten. Ook nog een waardecoupon om straks bij de parkeerautomaat te verzilveren. Om de hoek staan koffie en thee in thermoskannen klaar. Plastic kuipstoelen, kartonnen bekertjes en roomboterkoekjes nog in de verpakking. Misschien niet de ‘rock & roll’ die je bij Hilversum zou verwachten.

Productieassistenten en ook presentatrice Antoinette Hertsenberg ijsberen al wat door de gang. Nog een minuut of 20 en we gaan ‘de lucht in’. De producer komt ons ‘briefen’. In tegenstelling tot de ietwat lome indruk die Hilversum tot dusver maakt, is ze een wervelstorm. Een soort van interview met haarzelf volgt. “Doet ze dit al lang?”, “Ze werkt al jaren aan dit programma.” “Gaat alles vanzelf?”, “Nee, mensen zijn weleens zenuwachtig voor de camera.” “Moet alles kloppen?”, “Alles moet kloppen, anders een rechtszaak.” In al deze hectiek breit ze de laatste eindjes aan elkaar. Nog even de regels: nú naar het toilet, heren niet onderuitgezakt en benen bij elkaar en géén studentengrappen.

Tijd om de studio te betreden. Naar onze ‘gereserveerde plaatsen’. We gaan zitten naast een drietal medewerkers van stichting Wakker Dier en enkele medewerkers van de firma BCC. Tijdens het weer van het 8 uur-Journaal oefent Antoinette een keer haar ‘promo’. De autocue rolt als een malle. Wanneer er ‘voor het eggie’ moet worden gedraaid, loopt het net iets soepeler. Tijdens het reclameblok voor de uitzending neemt Antoinette bijna moederlijk met het publiek de onderwerpen van de avond door. Helaas geen ‘gedupeerden’ vandaag. ‘We’ gaan het hebben over toezicht op de gezondheidszorg en profiteurs van Nederlands ontwikkelingsgeld.

€750.000,- verdween onder andere naar Chelseamiljardair Abramovich. Hij bouwde met Nederlandse subsidies een megavarkensstal onder juridische entiteit Omsky Bacon. Russische humor. Omdat verantwoordelijk staatsecretarissen Bleker en Knapen een volle agenda hebben, schuift PvdA-Kamerlid Sjoera Dikkers aan. De parlementariër heeft aardig op haar teksten zitten broeden. Gespeelde, of beter, geoefende verontwaardiging. Opsommingen komen er vloeiend uit. Op de vraag of het ontwikkelingsgeld terug dient te vloeien naar de staatskas, wordt ‘ad rem’ geantwoord dat het naar de kinderen in Burkina Faso moet die naar school willen.

Aansluitend een ‘warme douche’ voor BCC die per abuis een goede condensdroger van een klant naar de sloop heeft laten verdwijnen. Later ruimschoots goed gemaakt, dus dik verdiend die ‘douche’. Zodra de camera’s uitgaan snelt Rachel toe. De ‘warme douche’ moet weer worden ingeleverd voor de volgende uitzending. Mooie boel. Alle bezoekers krijgen een keycord mee.

Bij een bezoek aan Oprah kreeg men ooit een auto.

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.


Ik vertrek

Een van meest meeslepende programma’s op de Nederlandse televisie: Ik vertrek. Pijnlijk, schrijnend, moeizaam. Ik kan het vaak maar nauwelijks aanzien hoe onvoorbereid mensen huis en haard achterlaten, soms goede banen opgeven en kiezen voor het ongewisse: avonturiers! Heel soms pakt het goed uit, vaker eindigt het rampzalig. Het is makkelijk oordelen vanaf de bank. Je moet maar durven: een naturistencamping in Slowakije.

Printerservicemonteur Mark en lingerieverkoopster Margo zijn het namelijk zat. Hij elke dag, al 24 jaar, weer die printers (“stukje techniek, stukje natuur, dat elkaar soms hopeloos in de weg zit”), zij elke dag in de lingeriezaak in Eindhoven (“ik heb zelf een hele moeilijke maat”). Tijd voor wat anders. Iets heel anders. Slowakije. Een naturistencamping in Slowakije. De allereerste in dit land. “Een naturistencamping? Dat is heel wat anders dan kopieerapparaten,” aldus één van Marks spraakzame klanten.

Misschien hebben ze zich wat vergaloppeerd, aldus vrienden. Vanaf dag 1 willen ze een sauna, winkel en restaurant hebben om hun gasten zoveel mogelijk van dienst te zijn. Mark verliest zichtbaar zijn overtollige kilo’s voor de camera. Toch lijken ze hun draai te vinden. Enkele vrienden en familieleden helpen mee voor de opening van de camping. Ouders worden via de webcam in het rommelige kantoortje op de hoogte gehouden.

Ze spreken de taal niet en moeten nog zo veel regelen: warm water, parkeerplaatsen, een septic tank. En dan tegen alle verwachting, misschien zelfs hoop in, melden zich allerlei dorpsgenoten tijdens de dag van de opening. Er is immers nog veel te doen. Maar Mark en Margo zijn aanpakkers. Zowaar zijn elke plaatsen snel bezet, leert Margo gras maaien met een zeis en biedt het geïmproviseerde zwembad verkoeling. Ondanks dat het vaak regent in de Slowaakse zomers.

Maar het harde werken eist zijn tol. Er is een aanslag gepleegd op de weerstand. Althans, op die van Mark. Na een ‘echt Slowaaks’ diner met enkele campinggasten wordt Mark overvallen door een voedselvergiftiging. Een fraai bewijs van mannelijke kleinzerigheid wordt schitterend in beeld gebracht. Mark eet inmiddels een droog beschuitje en begint alweer wat kleur te krijgen. Eén van de gasten komt wat wasmiddel halen en Mark in zijn slaapkamer beterschap wensen. Poedelnaakt, dat wel. Het flauwe zonnetje door de vitrage werpt zwak licht op het Slowaaks behangmotief, de hond zit op bed en geeft Mark een pootje, de cellulitis en vetschort van de campinggast prominent in beeld gebracht. In de hand een met zeep gevulde wasbol. Wat kan ik hier nog aan toevoegen. Heel wat anders dan kopieerapparaten.