Wetmatigheid

Arjen Robben & Iker Casillas

Nog even en dan verschijnen met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid oranje straten, oranje gadgets en oranje etenswaren. Daar is geen (economisch) model voor nodig, dat is een wetmatigheid.

Maar met een WK neemt ook de spanning onder voorspellers en speculanten toe. Van de liefhebber tot en met de matchfixer. Allen hebben plezier of belang bij de prestaties van ons Oranje.

Is het spelershotel niet te ver van de wedstrijdlocaties verwijderd? Mogen spelersvrouwen hun mannen bezoeken tijdens het toernooi? Of is er ook een zwembad bij het hotel?

Als resultaten uit het verleden garantie bieden voor de toekomst, dan zijn dit geen gunstige signalen per se. En wat te denken van Braziliaans exhibitionisme aan de Praia’s, de luchtvochtigheid van de Zuid-Amerikaanse zomer of de samba die vierentwintig uur per dag klinkt?

Omstandigheden die er niet om liegen.

In de groepsfase zal al heel wat worden afgereisd. Van Salvador via Porto Allegre naar São Paulo. Allemaal relatief dichtbij de kust, dus wellicht voordelige zeelucht voor gezonde Hollandse jongens. Maar de Atlantische oceaan of de grijsbruine Wadden- of Noordzee, mag je ze wel vergelijken?

Behalve twijfels zullen er ook zekerheden zijn. Op de Oranje camping zal het beregezellig zijn, Wolter Kroes scoort de hit van het toernooi en Jan Mulder vindt het spel ver beneden de maat. Kevin Strootman bekijkt nors zijn ploeggenoten thuis op televisie, Louis van Gaal zal eerder dan verwacht botsen met de pers en zoals gewoonlijk eist Yolanthe weer alle aandacht op.

Alhoewel, die eerste wedstrijd, de ultieme revanche. Over Euro 2012 heeft niemand het meer (Oekraïne staat intussen in een ander daglicht). Maar regelmatig denkt Arjen Robben nog wel terug aan die bewuste avond. Juli 2010, ’s Avonds laat in Soweto. Oog in oog met Iker Casillas, de wereld aan zijn voeten.

Het had zo mooi kunnen zijn.

Ook ditmaal zal het klassiek zijn. Zijn rush langs de rechterflank, soepele kapbeweging en een spurt richting middenveld. Ploeggenoten die schreeuwen om de bal, maar hij die niets hoort. Die bal voor zijn linkervoet, één uithaal, dat is het enige wat telt.

Terwijl de leren knikker al richting kruising dwarrelt zal Iker afdwalen. Die lange reis van zijn spelershotel naar hier, het bezoek van zijn vrouw de avond ervoor, maar ook die Braziliaanse dames aan de rand van het zwembad. De samba zwelt aan terwijl Arjen al uitzinnig richting cornervlag rent. Zijn shirt over zijn hoofd getrokken.

Een wetmatigheid, geen model voor nodig.

Deze column verscheen eerder in Aenorm, magazine voor studenten Actuariaat, Econometrie en Operationele Research aan de Universiteit van Amsterdam


Tenerife

Een uur of 11. De brandende zon. Wat een verschil met 5 uur geleden. Vliegveld Weeze was nog in mist gehuld toen we vertrokken. Voor het eerst gevlogen met Ryanair en een ervaring rijker. Een volledig Slavische crew: Slowaakse stewards, Bulgaarse stewardessen. Wanneer één van de medepassagiers zijn koptelefoon niet uit wil doen volgt een overhoring. “Of meneer wel weet waar de life jackets zich bevinden?” “Onder de stoel, natuurlijk,” wordt niet als voldoende beschouwd. “Boven uw hoofd, sukkel!” Customer experience tot in de puntjes verzorgd. Alles wordt gedaan om het klanten niet naar de zin te maken. Knieën in het gangpad worden door trolleys aangereden, reclameboodschappen schallen over de speakers, de airco staat op tien, dure drankjes worden in miniverpakkingen geserveerd en dán die beenruimte. Welke beenruimte?

De huurauto wordt snel gevonden. Op weg naar Playa de las Américas, dat voor de gelegenheid beter Playa de las Inglés genoemd had kunnen. De Schotse wijk, de Welshe wijk, de Noord-Ierse wijk en de Engelse wijk. Appartementencomplex Stella Polaris is groots en minimalistisch tegelijk én inclusief kakkerlakken. De warme kleren gaan uit, de korte broek aan en wij de boulevard op. Jetski’s, duiken, surfen, karten, jeepsafari, alles is mogelijk. Oud zijn ze over het algemeen, de inmiddels lokale bewoners. Voetbalshirts, rolstoelen, dikke buiken en tatoeages in het straatbeeld. Baby’s worden voortgeduwd in kinderwagens met halve liters bier naast de luiers in het onderste vak. Ook al is het nog vroeg op de dag, de bieren op terrastafels zijn groot.

Na een “blue wicked” (soort van blue curaçao met 7-up) aan het zwembad en een kort onderhoud met Kathy aan Jazz (Schotse dames, eind 40, verstokte rokers en al voor de 8e keer op Tenerife) wordt het tijd voor wat eten. Paella, mojo, chorizo, tapas, dat is de Spaanse keuken. We belanden in de Snappy Bistro. De Schotse propper doet zo aardig en wij hebben trek. De kok verdwijnt na de hoofdgerechten via het restaurant (opengewerkte ruimte, golfplaten op het dak) naar buiten voor een paar hijsen aan een sigaret. De patat is te koud gebakken en moddervet, de salade uitgedroogd en de biefstuk taai. La cuenta, por favor.

Aansluitend de bar street. Aziatische dames overvallen ons met elektrische hondjes, uit de kluiten gewassen brillen en “I love Tenerife”-aanstekers. Hoeren steken op uit de bosjes en grijpen naar kruizen. Proppers belagen ons met schunnige teksten: “Guys, they told me you like vaginas, nipples, clits and jiggly tits.” Op weg naar Tibu, het dansmekka van het eiland. Inclusief live entertainment, vip tafels en waterpijpen. De muziek staat zo hard dat de avond in een roes met oordoppen in wordt doorgebracht. We kunnen, als we willen, een tafel boeken voor morgenavond. Ik boek liever mijn ticket om, om vanavond nog terug te vliegen. Zelfs met Ryanair.