Mobiliteit

Quingo

Vergrijzing slaat toe of advertentieruimte op televisie is goedkoper geworden. Gisteravond in het STER-blok, Gerard van Opstal met het Quingo journaal. Met licht brilmontuur, zwart overhemd en glimmende das vertelt hij over een revolutionair concept op gebied van rijden per scootmobiel.

Met serieuze blik en de handen zorgvuldig samengevouwen verkondigt hij zijn boodschap. De vijf wielen onder ‘zijn wagens’ zijn veilig én comfortabel. Alleen een gouden dasspeld ontbreekt om dit zonder meer aan te nemen.

De doelgroep indachtig articuleert Gerard nog eens het 0800-nummer van Quingo. Men kan een brochure aanvragen, maar Gerard wekt de indruk daar beslist niet te lang mee te wachten.

In hetzelfde reclameblok komt een frivole veertiger rechtstreeks uit een tandpastareclame aangereden. De manchetten van zijn witte overhemd keurig onder de mouwen van zijn smetteloze pak vandaan, de haren in een scheiding gekamd en de rood witte das in een Shelby geknoopt. Vanuit zijn elektrische scootmobiel lacht hij aspirant berijders tegemoet.

In tegenstelling tot Gerard stelt hij zich niet voor. Het gaat immers om het product. Hij rijdt, voor het geval men dat wil weten, in de FR1. ‘Super vering, kom eens langs voor een proefritje.’

Mijn aandacht is gewekt. Gelukkig staat de inhoud van de DVD uit het gratis mobiliteitspakket van Mango Mobility integraal op YouTube. Hetzelfde heerschap dartelt joviaal door een van de veertien vestigingen van de keten.

Hij presenteert eBikes, eScooters en scootmobielen. Zelfs de elektrische mini Hummer wordt met royale armgebaren aangeprezen. Mobiliteitsadviseurs en koffie staan op mij te wachten in de showroom, lacht hij in de camera.

Hoewel ik er nog niet aan toe ben merk ik dat de aanschaf van een scootmobiel een gevoelskwestie is. Ik ben een gevoelsmens en neig naar Gerard. Gerard doet ook niet aan showrooms. Die komt uitsluitend bij de mensen thuis, levert navraag op.

Geen slecht idee, de mobiliteit van de doelgroep indachtig.

MangoMobility


Geluksvogels

Reclame voor ijsthee. In een ‘limoensine’ rijdt hij. ‘Het is niet eens een limoen, maar een citroen,’ merkt Wesley Sneijder scherp op. Hij houdt zijn hoofd koel. Hij is niet de enige die voorafgaand aan het EK al in het reclameblok schittert. Arjen Robben staat op de doellijn met oranje geluksvogels op zijn billen geplakt. De wenkbrauwen gefronst, zoals we hem kennen. Ditmaal niet van frustratie na een mislukte assist, maar voorover gebukt voor een supermarktketen. Slim bezig.

Dit moeten respectievelijk aantrekkelijke aanbiedingen voor de spelers zijn geweest. De voltallige selectie verdient immers behoorlijk bij hun clubs. Of het is door Bert van Marwijk aangegrepen om de sociale cohesie binnen het team te versterken. Gewoon eens iets samen doen? Ze hebben zichtbaar lol voor de camera. Of niet soms?

Hoe dan ook, de aanblik van Nigel de Jong met een kapsel van oranje geluksvogels heeft menig Oranjefan simpelweg naar Wuppies, Welpies en Beesies doen terugverlangen. Zonder spelers. Dat wel. Die zien we liever focussen op een trainingsveld. Gericht op de wedstrijd. Liever rijen kinderen jengelend voor voetbalplaatjes voor de plaatselijke supermarkt, dan de nationale selectie in tv commercials. Rafael van der Vaart met een geluksvogel op zijn schouder? Liever een engeltje.

Na het gerommel tegen de Denen, verlies tegen Duitsland en de wedstrijd tegen Portugal kunnen de jongens op huis aan. Een onverwacht lange vakantie is wat hen rest. Bij de supermarkt hebben ze nog wat exemplaren over voor de verzamelaars. In elk geval voldoende om de collecties van vakkenvullers en caissières te completeren.

Geluksvogels.

Stem op deze column voor plaatsing in Metro. Zie Metrocolumn.nl