Heel Holland Bakt

Team Heel Holland Bakt

‘Tulbanden, madeleines, koningscakes, de tent ontplofte zowat’, opent Martine Bijl de tweede aflevering van Heel Holland Bakt. De grote tent is ditmaal opgezet bij Kasteel Broekhuizen bij Leersum. Vorige week moest Erna de strijd verlaten, maar deze keer ‘Een nieuwe week, met nieuwe kansen.’ Robèrt van Beckhoven, meesterpatissier, en Janny van der Heijden, culinair journalist, zullen jureren.

In de tent een negental lichtblauwe aanrechten, potten met meel, suiker en voldoende eieren. Ik zie overwegend pastelkleuren. Behalve een roomwitte mixer, op elk werkblad een zachtroze keukenmachine. Men krijgt vandaag drie opdrachten, om te beginnen ‘de appeltaart’. Zenuwachtige gezichten achter de kookeilanden.

Logo Heel Holland BaktEvert, ‘de bakopa’, houdt van taarten met gezelligheid. Matthieu, ‘de bakbrabo’, maakt zijn taart op Bretonse wijze. Rutger, ‘de bakverpleegkundige’, doet gewaagd en gebruikt geen springvorm. Jolanda, ‘de bakonderneemster’, gaat iets bijzonders maken: een Apfelstrudel. Ze vertelt veel tijd in Oostenrijk door te brengen en begint van heimwee te huilen. ‘Maar Jootje, je mist de bergen’, zegt Martine.

Het duimendraaien begint wanneer taarten in ovens verdwijnen. Er wordt wat afgepeinsd. Rutger haalt zijn taart eruit. ‘Goed gedaan jochie’, aldus Martine. Matthieu slaat nog snel een kruisje als zijn taart begint te lekken. Rutgers taart komt moeizaam uit de vorm, maar hij volhardt. Matthieu blijft met vochtproblemen zitten.

Het woord is aan de jury.

Van ‘Er zit weinig spanning in’, tot ‘Het deeg had knappiger gemogen.’ Maar ook ‘Gewoon, lekker ouderwets’, en ‘Er gebeurt veel in je mond.’ Op een gegeven ogenblik jubelt Robèrt met Brabantse tongval ‘Hier kun je nog eens een mooie punt van snijden.’ Een ding is duidelijk: Matthieu baalt van zijn natte bodem.

Het is tijd voor aarbeiensoezen. Voor geen van de kandidaten is de aardbeiensoes als klassieker bekend, maar dat maakt niet uit. Janny gaat als jurylid in elk geval op volume en ronde vormen letten. Enkele stressvolle uren volgen. Met gemengde gevoelens worden soezen na hard werken uit de ovens gehaald.

Janny constateert ‘Negen bakkers, negen verschillende soezen.’ Het jurycommentaar is vernietigend. ‘Ik zie te weinig aardbeien.’ en ‘Amper gaar, vólgende!’ Robèrt houdt een soes ter grootte van een kinderkopje omhoog. Slagroom en aardbeien vallen op het werkblad. ‘Het is een flinke soes, daar heb je wel een boterham aan.’

De bakkers maken tot slot een meringuetaart. Keukenmachines schieten aan, eiwitten worden opgeklopt. Robèrt maakt Annelies, ‘de baklaborante’, op de valreep onzeker. ‘Waarom gebruik je basterdsuiker?’ Voor de vulling en decoratie gaan alle registers open. De een suikert viooltjes, de ander maakt marsepeinen roosjes.

Bij Annelies voltrekt zich een klein drama, de schuimlagen van haar taart zijn verre van gaar. De meringue druipt van de schaal en ze kan haar tranen niet bedwingen. Wanneer de jury haar taart proeft, huilt ze opnieuw.

‘Beste bakkers, het grote moment is daar.’ Martine heeft haar lippen gestift. Narcis, ‘de bakreceptioniste’, is de meesterbakker van de week. Ze glundert. Maar er moet er eentje uit: Annelies. Tranen vloeien rijkelijk, maar haar reactie getuigt van realiteitszin: ‘Het is terecht.’

Volgende week bakken de overgebleven bakkers brood.

Aflevering terugkijken

Keuken Heel Holland Bakt


Sterren op het doek

SterrenOpHetDoek

Jeroen Krabbé komt aangefietst. De zon schijnt. Hij draagt zijn gele blazer en Ray-Ban zonnebril. Een brede grijns van oor tot oor. Hanneke Groenteman staat hem al op te wachten voor de poort van Artis. Kunstenaar schildert kunstenaar vandaag in Sterren op het doek. ‘Wordt dat niet lastig?’ informeert Hanneke. ‘Het wordt een uitdaging voor jou en voor hen.’ Jeroen vindt het spannend.

De drie kunstenaars vandaag zijn Inez Odijk die het meest creatief is met een mes, Josepha de Jong die met afgeknipte kwast een gelaagd eindresultaat garandeert en dichter/schilder Marco Klomp die met zijn onscherpe focus een dromerig/poëtisch beeld neerzet. De kunstenaars installeren zichzelf in het oude museum van Artis. Bij navraag hebben ze het liefste een vrouw als model.

Dat treft.

Jeroen komt binnen gewandeld. Hij is zenuwachtig. Hij schuift met zijn stoel. Een serieuze blik. De armen en benen over elkaar. De artiesten zijn het eens over de positie. Ze beginnen hun werk. Tegelijkertijd onderwerpt Hanneke Jeroen aan een kruisverhoor. ‘Waar komt die tomeloze, driftige energie vandaan?’, ‘Wat zijn je angsten?’, ‘Waar zit jouw lelijke kant?’ Jeroen gelooft dat het leven maakbaar is.

Hanneke komt eens polshoogte nemen. Josepha heeft een leeg vel op haar ezel staan. Ze had Jeroen niet goed voor haar lens. Marco wordt blij van Jeroen. Hanneke vindt de schets van Marco op Youp van ’t Hek lijken. Inez heeft lekker snel met inkt geschetst.

Jeroen die klaar dacht te zijn met Hanneke heeft het mis. De duimschroeven worden nog eens aangedraaid. Zijn verleden wordt opgerakeld: een rouwende moeder. Hanneke kijkt gemeen tevreden bij het stellen van haar vragen. ‘Wat betekent het voor je eigen levensdrift?’ Jeroen is er een optimist door geworden.

De kunstenaars maken uitgebreid foto’s van Jeroen. Voor in hun ateliers. Jeroen mag pas bij de onthulling zien wat het is geworden. Rustig werken zit er niet in, want Hanneke komt langs. Inez is helemaal opnieuw gestart met haar houtsnede. Josepha heeft haar inspiratie weer gevonden. Marco is op een nieuw doek begonnen. Hij gaat zijn best doen Jeroen te raken.

Het is zover. Kasteel het Nijenhuis in Heino. Hier gaat Jeroen het werk voor het eerst zien. Een intermezzo tussen Hanneke en de museumdirecteur volgt. Aansluitend de trekking van de Bank Giro Loterij. ‘Hebben jullie hard moeten werken?’ informeert Hanneke. Marco niet, maar de twee dames had graag wat meer tijd gehad om afstand te nemen.

‘Wanhoop is mijn deel’, zegt Jeroen. Hij vindt het zielig dat er twee af moeten vallen. Hij is onder de indruk van het werk van Marco. Die van Josepha vindt hij interessant. De derde is ook mooi. Jeroen is eruit: hij wil ze alle drie. Hanneke wil weten welke doeken Jeroen niet mee naar huis neemt. ‘Nee’, zegt Jeroen stellig. ‘Ik zeg wat ik wél mee naar huis neem.’ Hanneke houdt voet bij stuk. ‘In elk geval niet jou!’ aldus Jeroen richting Hanneke.

Hij kiest voor het doek van Marco.

Je kunt nog bieden op de andere twee.

Aflevering terugkijken


Droomhuis gezocht

Ze is groter dan hem. Misschien een paar centimeter. Geraldien (67) heeft een bruin hoofd en draagt een ferme bril. In het dagelijks leven verkoopt ze tweedehands kleding. Alexander (57) draagt zijn haar in een vetkuif en heeft veel gouden sieraden. Hij heeft voor de gelegenheid een roze broek en overhemd met drukke print aangetrokken. Hij is ‘uitgeknipt’; was jarenlang kapper in Bussum. Ze hadden een huis in Griekenland, maar dat draaide uit op een tragedie. Nu gaat Sybrand Niessen ze helpen. Helpen bij de koop van een Turks huis. Vooral omdat het er zo gezellig is.

De zoekopdracht is simpel: het liefst vrijstaand, een of twee slaapkamers, een kamer voor gasten, uitzicht op zee, dichtbij Bodrum en een zwembad. En dat alles voor een ton.

De redactie heeft drie huizen uitgezocht. Allemaal binnen een steenworp afstand van Bodrum. ‘Zodat je op de oude dag toch nog onder de jongeren bent.’ Geraldien draaft een zonnebril met zebraprint, Alexander een zonnebril met gouden montuur. Wederom een heftig overhemd. Zijn vetkuif is verwaaid. In de branding van een baai legt Sybrand hen nog wat tips uit. Het is hier immers geen Griekenland.

Het eerste huis is klein. Een appartement, maar met een mooi uitzicht. ‘Prachtig afgewerkt, vooral de plafonds,’ aldus Alexander. Het is ruim binnen budget, maar ze weten het nog niet.

Tussendoor bezoekt Geraldien de markt, Alexander de Turkse kapper. Hij is nog steeds ‘uitgeknipt’. Het tweede huis, ook een appartement, is groot én heeft een mooi uitzicht. ‘Prachtig afgewerkt, vooral de plafonds,’ aldus Alexander. Het huis is ruim boven budget.

Tussendoor bezoeken Geraldien en Alexander een Turkse familie om gezamenlijk de maaltijd te gebruiken. ‘Het gezang (van de een van de gastheren) is indringend,’ aldus Alexander , ‘het maakt iets los in je ziel.’ Het derde huis, vrijstaand(!), is iets kleiner, maar precies binnen budget. Geraldien is enthousiast, Alexander heeft er een slecht gevoel bij. Hij zegt niets meer, zelfs niet over de prachtig afgewerkte plafonds.

Geraldien heeft haar arm moederlijk om Alexander heen geslagen. ‘Hebben jullie een keuze kunnen maken?’ informeert Sybrand. Ze zijn eruit, maar hebben wel wat ‘kibbel’ gehad. Het is huis twee geworden. Alexander rekt zich uit om Geraldien een kusje te geven. Ze keert hem nog net op tijd haar wang toe.

Terugkijken! http://www.nederland1.nl/gemist/39196


Erica

Omroep Max dingt wat mij betreft mee naar de enige, werkelijke verdiende Televizierring van dit jaar. En dat voor ‘nieuwkomer’ Erica Terpstra. De publieke opinie is bekend. Er wordt liever gekeken naar avondvullend entertainment als ‘The voice of Holland’, maar er zijn andere parels op de Nederlandse televisie: neem ‘Erica op reis’.

Na een eerder avontuur op haar geboorte(ei)land Bali, waar we haar op de markt, op een basisschool en bij de waarzegger zagen, was Erica gisteren te zien in West-Afrika. Mali om precies te zijn. Een portret van een land. Of eigenlijk een portret van een vrouw in een land. En wat voor vrouw.

Vanzelfsprekend, de meningen over Erica zijn verdeeld. Irritant enthousiast, altijd overdadig vrolijk, wanstaltige verschijning, ‘koopt haar kleding bij de Waard tenten’. Denk ‘m eens om, dit is een vrouw uit één stuk, oprecht blij voor anderen en staat zeer gelukkig in het leven. Er lijkt wel een nieuwe fase te zijn aangebroken in het leven van Erica. Door de juiste zaken op te pakken, te reizen, mensen te ontmoeten, staat ze meer in haar kracht dan ooit. En dat zie je.

Ze laat zich graag oplichten op de markt van Entebe, madame Erica laat aldaar een prachtig oranje (“C’est la couleur Hollande”) Afrikaans gewaad aanmeten en trapt lol met de lokale bevolking.

Ook tijd voor serieuze zaken als zij over ruig terrein de achterlanden van Mali aandoet. En passent presenteert Erica zich ook nog eens als antropologe; haar mensenkennis heeft haar immers ver gebracht. Lokale rituelen vinden duiding. Ik laat mij persoonlijk liever door Erica uitleggen hoe en waarom mensen elkaar op een bepaalde manier gedag zeggen. Waarom geiten worden gewassen voor ze naar de markt gaan en hoe bier hét sociale smeermiddel van de inheemse stammen vormt. Liever door Erica, dan door de sandaal- en baarddragende, lokaal dialect sprekende, Nederlandse antropoloog die zij bezoekt. Dan krijgt het zo’n onbedoeld serieus karakter.

Ik word vrolijk van Erica, ze ontroert me. Haar warmte werkt aanstekelijk. Haar aantrekkingskracht is enorm. Erica is enorm. Wat een prachtmens