Niels Koopmans

Niels Koopmans

Mijn telefoon trilt, een berichtje van Niels: “Die vriendin van Vincent begon nog over mij naam. Mijn artiestennaam. Ze wil graag dat ik er een neem.” Niels, Niels Koopmans voluit, is sinds enige tijd gestopt met het kantoorleven. Heeft gekozen voor een onbestemde carrière in de muziek. Dapper. Ook is hij voortvarend, de eerste EP is inmiddels geproduceerd (CD, LP en cassette hebben afgedaan). Ontsnapt aan de aandacht van recensenten zal ik een eerlijke poging wagen. Van de onzekerheid van een ziekenhuisgang, de gekte van een relatie op een dood spoor tot en met die ene kroeg waar nog gerookt mag worden. Niels Koopmans brengt je er in een oogwenk. Warm, gevoelig en opzwepend en dit alles met een welgemeende countrysnik. En nu zit hij dus te dubben over een artiestennaam. Zelf wil hij helemaal geen artiestennaam. En terecht. De mensen om hem heen wel. Of eigenlijk de vrienden van vrienden, de onwetenden. Hij is als Niels Koopmans geboren dus staat ook als Niels Koopmans op het podium. Sterker nog, als je hem niet zou kennen zou je ook een Niels Koopmans zien. Een Hollandse jongen: een rijzige gestalte met mager lijf, de blonde haren losjes, een stoppelbaard en dikwijls sober gekleed in jeans en t-shirt. Geen singer-songwriter poespas. Geen hoedjes, armbandjes, shawls of ingewikkelde tatoeages. Gewoon Niels Koopmans. Toegegeven, vele artiesten gingen hem voor mét een artiestennaam, David Bowie, Marilyn Monroe, Freddie Mercury. En wat te denken van dichterbij huis? Lange Frans, Lee Towers, Liesbeth List. Het zal met smaak te maken hebben. Doe mij gewoon maar Bertolf, Anouk of Nick & Simon. Goed beschouwd zou alleen Niels ook moeten kunnen. Diezelfde Niels stuurt mij even later opnieuw een bericht toe, een muziektip dit keer: David Ramirez. Een Amerikaanse singer-songwriter. Heeft jaren in totale eenzaamheid over de wereld gereisd, een tijdlang de inspiratie gemist, staat met volle baard, zonnebril en vette haren op de albumhoes. Zo gezocht allemaal. David Ramirez blijkt daarnaast gewoon Jan de Vries te heten. De aansteller.


Verzamelwoede

Vrijmarkt Koningsdag
‘Snel heen nu, om te zien of ons plekje er nog is’, klinkt het aan de overkant. ‘Oh, jullie gaan ook naar de vrijmarkt?’ klinkt het vanaf de andere kant.

Half vijf ’s ochtends, maar niet te vroeg voor een gesprek tussen twee buurmannen. Achterbakken worden volgeladen met bananendozen, motoren worden gestart en de twee auto’s rijden de straat uit.

Rond negen uur lopen we een bomvolle vrijmarkt op. Een lampenkap, kruimeldief en fondueset bij de ene, cakejes, koffie en limonade bij de andere kraam.

Dat belooft wat.

‘Verzamelwoede heet het’, briest een man tegen zijn vrouw. Drie enorme gevulde boodschappentassen onder zijn arm. Opmerkelijk warm gekleed gaat hij. Een mosgroene fleecetrui, terwijl de gemiddelde bezoeker een oranje T-shirt draagt.

‘Alles, 50 cent!’ brult een kind. Ik zie slechts een waas. Kan nauwelijks filteren tussen theepotten, babykleertjes en prentenboeken. Anderen hebben hier minder moeite mee. Lopen met trolleys vol aangeschafte waar, met vergenoegde glimlach voort.

‘Kun je het een beetje kwijt?’ ‘Ja hoor, alle beetjes zijn meegenomen’, zegt de vrouw tegen de man die waarschijnlijk haar buurman is. Haar hoogtezon is nog niet verkocht, maar het is dan ook prachtig weer vandaag.

De jeugd is innovatief. Loopt rond met grabbelton tussen het publiek of perst ter plekke jus d’orange. Muzikaal ook. Gitaar, viool tot en met valse blokfluit zijn vertegenwoordigd. Met volle overgave worden hoeden volgespeeld.

Twee dames met volle tassen slenteren al enige tijd voor mij. Lijken van geen ophouden te weten, want regelmatig wordt er wat aan hun verzameling toegevoegd. Toch houden ze halt bij een vioolkwartet. Vier dames van hooguit vijf à zes jaar oud.

Hun muziekstuk duurt niet lang. Na de laatste noot werpen de meiden een tevreden blik in hun hoed. Drie van de vier willen alweer aanzetten.

‘Zullen we even pauze houden?’ mompelt de kleinste.

Vrijmarkt Koningsdag


Vrije geluiden

Uitslapen kan ik al tijden niet meer. Lukt gewoon niet. Ik wordt alleen om 10 uur wakker als ik om half 3 ’s nachts ben gaan slapen. Dan de zondag. Ik wil de televisie nog wel eens aan zetten, voordat ik uit bed kom. Wellicht tegenstrijdig. Meestal zap ik voorbij, maar altijd trekt het mijn aandacht. ‘Vrije geluiden’ vanuit het Bimhuis in Amsterdam.

Hypnotiserende televisie. De treinen minderen in de achtergrond vaart bij het binnenrijden van het centraal station. Wereldmuziek: exotische klanken, eclecticisme, inheemse muziek. Vanochtend Cyro Baptista, Braziliaans percussionist. Dit jaar zelfs verkozen tot beste van de wereld. Noemt zichzelf cultureel kannibaal en samen met zijn ‘Banquet of the spirits’ goed voor een flinke dosis experimentele jazz op de vroege zondagochtend. Ter illustratie: zijn drummer begint de eigen compositie van onder de dekens.

http://embed.vpro.nl/player/?src=urn:vpro:media:program:11433785&skin=default
(Cyro Baptista en zijn ‘Banquet of the spirits’ vanaf 19:57 min.)

Cyro’s favoriete instrument is de gaspijp. Hij beheerst de triangel anders ook niet onaardig. Een opvallende verschijning is deze New Yorker met felrood brilmontuur in zijn zilveren blouse. Behalve piano, basgitaar en drumstel beschikt het gezelschap over minivleugel, blaasbalgje en flessenhals. Er zijn ook een soort van lekke fietspompen. Een vraag- en antwoordspel volgt tussen Baptista en zijn pianist.

En dan, opeens, is het afgelopen. Geen publiek, geen applaus. Ietwat vervreemdend. “Wonderful, hilarious,” aldus presentator Melchior Huurdeman. Zelfs in Melchior zit klank. Om dat te bewijzen wrijft Cyro hem eens lekker over zijn bast. Na een kort vraaggesprek volgt een hommage aan Nederland, de ‘Pindakaas Kingdom’. Vogelgeluiden ontsnappen aan tal van zelfgemaakte instrumenten. Het was toch wel laat gisteren. We danken de basindiaan uit New York en draaien ons nog eens lekker om. Eens zien of uitslapen alsnog lukt.