Bed&Breakfast

Logo Bed Breakfast

Anneke en Herman. Het gastenverblijf is ‘haar ding’. Herman werkt nog, zij doet iets dat ze leuk vind. Ze leerde er zelfs Duits door. Vandaag ontvangen ze vier gasten in ‘hun Egmond’.

Allereerst Chris en Olga. Chris uit Venlo, met het timbre van Joop van Zijl, was ooit directeur in de Sovjet-Unie. Hij kan zijn verhaal niet afmaken. Zijn Russische Olga vraagt hem of het destijds liefde op het eerste gezicht was. Hij fronst zijn borstelige wenkbrauwen en schraapt zijn keel.

Bij hem wel.

Gea en Meindert zijn ook onderweg. Ze kibbelen in de auto. Vanuit Friesland op weg naar de badplaats. Of het wel of geen leuk pand zou zijn.

Wel als het aan Anneke ligt.

De kamers zijn opgeruimd, de etagères gevuld. Twee flesjes water, een appel en een zakje Hamka’s. ‘Alleen het weer wil niet zo meewerken.’

Ondanks de storm gaan de zes pensionhouders erop uit. De vuurtoren beklimmen. Olga toont zich melancholisch. De Russische was oneindige bossen gewend. De zee is een ander element.

Anneke is tevreden over het door haar georganiseerde uitje: ‘ge-wel-dig.’ Terwijl ze met Herman en glaasje aan het nagenieten is, evalueren andere stellen in bed.

Dik tevreden.

De volgende ochtend zijn de hoteliers al druk in de weer. Herman tekent gezichtjes op hardgekookte eieren, Anneke maakt een smoothie. Of een ‘smoettie’, zoals ze het zelf noemt. Ze staat erom bekend.

Het spel zal zich herhalen. Straks in Venlo, later in Friesland. Er zal gewandeld, gevaren, gegeten worden. De winnaar, het stel met meeste waardering. De winst, een fles champagne. Steevast gedeeld.

Na het ontbijt het eindoordeel. Stellen doen geld in een envelop. Net zoveel als ze het waard vinden. Chris miste een föhn. Dat gaat geld kosten.

Toch warme, lovende woorden. En die föhn?

Die lag gewoon op de gang.

Bed Breakfast

Aflevering terugkijken


We zijn er bijna!

We zijn er bijna!

Ze zijn al bijna drie weken onderweg. Japik, Trees, Corrie en nog veertig andere deelnemers van de caravanclub. Samen op zoek naar de Bulgaarse zon. Deze week reizen ze van pittoresk Obzor naar feëriek Klisura. Steun aan elkaar en aan de goede begeleiding van Cor, Fenna, Wil en Fieke. Wil, de technische man, staat altijd paraat dus er kan ze niets gebeuren.

Dag twintig is een rustdag. Op gemakt loopt men in badjas van caravan naar toiletgebouw. Trees, 78, vertelt met grote glimlach over het gebrekkige Bulgaarse sanitair. Anderen zijn vooral druk met het haar.

Henny, de enige alleenstaande van het gezelschap, probeert zijn grijze haren met tondeuse te kortwieken. Hij krijgt al snel hulp. Ex-kapper Jan knipt in de caravan de haren van zijn 77-jarige echtgenote Corrie. ‘De wekelijkse knipbeurt.’ Terwijl Corrie presentatrice Martine van Os bijpraat knipt Jan stoïcijns door.

In de namiddag volgt haast vanzelfsprekend een jeu de boules toernooi. Vooral ex-apotheker Japik is serieus. Ger, met zijn 68 jaar relatief jong, kijkt toe vanuit zijn stoel. ’s Avonds wordt er nog wat televisie gekeken in de caravan.

Een rustdag dus.

De volgende dag opnieuw ochtendrituelen. In badjas naar toiletgebouw, glas melk voor de caravan, inklappen van de pootjes. Na het ontbijt trekt men het Bulgaarse binnenland in. Korenvelden, graslanden, oneindige wegen van asfalt. Bij aankomst op de nieuwe camping staat Cor te wachten om een plek aan te wijzen. Na drie weken kent hij nog steeds niet alle namen.

Fenna en Fieke smeren boterhammen met kaas en leverworst. Voor de borrel. De reizigers brengen eigen glazen en bekers mee. Hapjes worden kritisch bekeken, maar uiteindelijk met smaak opgegeten.

‘Goedemorgen, deze morgen’ klinkt het met zwaar Slavisch accent. De Bulgaarse gids loodst de groep door Veliko Tarnovo. Op de terugweg wordt samen geluncht. Een gevulde tomaat. Gelukkig weet Gerrit, de ex-kaaskeurmeester, de kwarkachtige vulling te duiden.

De volgende ochtend. De zon komt op, mist trekt weg. Trees neemt voor het kraaien van de haan een duik in het ijskoude zwembad. Alles voldoet bij haar aan het imago ‘pittig vrouwtje’. Verder? Koffie drinken in de deuropening van caravan, in de badjas naar toiletgebouw en fris gewassen onderbroeken aan de waslijn.

Dezelfde middag blèrt Yvonne ‘Paprika?!’ tegen een Bulgaarse koopvrouw op de markt, ‘Halve kilo.’ Bulgarije is prachtig volgens Yvonne, maar ‘Ze spreken geen woord buiten de deur.’

Het avondeten is divers. Gele snijbonen, rode bieten, slaboontjes. Soms uit eigen moestuin, het andere uit blik. Gemene deler? Er wordt gegeten onder de luifel van de caravan. Na het eten determineren Japik en Jelly de plantjes aan de rand van de camping. Wilde ridderspoor blijkt toch iets anders. ‘Akkerhoningklaver!’

Men moet bij vertrek extra gas geven. De camping ligt op een helling. De technische man geeft aanwijzingen. Diepe sporen worden in het grindpad getrokken. Corrie is onrustig. ‘Rustig moeder’ maant Jan haar. Niet veel later staan ze langs de kant van de weg. Ze zijn over een steen gereden. Bellen lukt niet: geen ontvangst. Het wachten is op de technische man.

Corrie is het snel vergeten: ‘We leven nog en zijn goed aangekomen. Klaar.’ Op de achtergrond zijn in haar auto een centrifuge, tien flessen water, zes flessen frisdrank en een krat bier te zien.

Al hadden ze nog een half jaar op die Bulgaarse berg zitten wachten.

we-zijn-er-bijna


Heel Holland Bakt

Team Heel Holland Bakt

‘Tulbanden, madeleines, koningscakes, de tent ontplofte zowat’, opent Martine Bijl de tweede aflevering van Heel Holland Bakt. De grote tent is ditmaal opgezet bij Kasteel Broekhuizen bij Leersum. Vorige week moest Erna de strijd verlaten, maar deze keer ‘Een nieuwe week, met nieuwe kansen.’ Robèrt van Beckhoven, meesterpatissier, en Janny van der Heijden, culinair journalist, zullen jureren.

In de tent een negental lichtblauwe aanrechten, potten met meel, suiker en voldoende eieren. Ik zie overwegend pastelkleuren. Behalve een roomwitte mixer, op elk werkblad een zachtroze keukenmachine. Men krijgt vandaag drie opdrachten, om te beginnen ‘de appeltaart’. Zenuwachtige gezichten achter de kookeilanden.

Logo Heel Holland BaktEvert, ‘de bakopa’, houdt van taarten met gezelligheid. Matthieu, ‘de bakbrabo’, maakt zijn taart op Bretonse wijze. Rutger, ‘de bakverpleegkundige’, doet gewaagd en gebruikt geen springvorm. Jolanda, ‘de bakonderneemster’, gaat iets bijzonders maken: een Apfelstrudel. Ze vertelt veel tijd in Oostenrijk door te brengen en begint van heimwee te huilen. ‘Maar Jootje, je mist de bergen’, zegt Martine.

Het duimendraaien begint wanneer taarten in ovens verdwijnen. Er wordt wat afgepeinsd. Rutger haalt zijn taart eruit. ‘Goed gedaan jochie’, aldus Martine. Matthieu slaat nog snel een kruisje als zijn taart begint te lekken. Rutgers taart komt moeizaam uit de vorm, maar hij volhardt. Matthieu blijft met vochtproblemen zitten.

Het woord is aan de jury.

Van ‘Er zit weinig spanning in’, tot ‘Het deeg had knappiger gemogen.’ Maar ook ‘Gewoon, lekker ouderwets’, en ‘Er gebeurt veel in je mond.’ Op een gegeven ogenblik jubelt Robèrt met Brabantse tongval ‘Hier kun je nog eens een mooie punt van snijden.’ Een ding is duidelijk: Matthieu baalt van zijn natte bodem.

Het is tijd voor aarbeiensoezen. Voor geen van de kandidaten is de aardbeiensoes als klassieker bekend, maar dat maakt niet uit. Janny gaat als jurylid in elk geval op volume en ronde vormen letten. Enkele stressvolle uren volgen. Met gemengde gevoelens worden soezen na hard werken uit de ovens gehaald.

Janny constateert ‘Negen bakkers, negen verschillende soezen.’ Het jurycommentaar is vernietigend. ‘Ik zie te weinig aardbeien.’ en ‘Amper gaar, vólgende!’ Robèrt houdt een soes ter grootte van een kinderkopje omhoog. Slagroom en aardbeien vallen op het werkblad. ‘Het is een flinke soes, daar heb je wel een boterham aan.’

De bakkers maken tot slot een meringuetaart. Keukenmachines schieten aan, eiwitten worden opgeklopt. Robèrt maakt Annelies, ‘de baklaborante’, op de valreep onzeker. ‘Waarom gebruik je basterdsuiker?’ Voor de vulling en decoratie gaan alle registers open. De een suikert viooltjes, de ander maakt marsepeinen roosjes.

Bij Annelies voltrekt zich een klein drama, de schuimlagen van haar taart zijn verre van gaar. De meringue druipt van de schaal en ze kan haar tranen niet bedwingen. Wanneer de jury haar taart proeft, huilt ze opnieuw.

‘Beste bakkers, het grote moment is daar.’ Martine heeft haar lippen gestift. Narcis, ‘de bakreceptioniste’, is de meesterbakker van de week. Ze glundert. Maar er moet er eentje uit: Annelies. Tranen vloeien rijkelijk, maar haar reactie getuigt van realiteitszin: ‘Het is terecht.’

Volgende week bakken de overgebleven bakkers brood.

Aflevering terugkijken

Keuken Heel Holland Bakt