Italia a Zandvoort

Italia a Zandvoort

Files richting Zandvoort. Niet alleen badgasten, maar ook autoliefhebbers. Kanariegele en felrode Ferrari’s, Alfa Romeo’s en Maserati’s. Een klein beetje Italië vandaag. Ik raas erlangs met mijn fiets en parkeer vlak voor de ingang van het circuitpark. ‘Buon giorno’ klinkt het en er wordt mij ‘un giornale’ met het programma in de hand gedrukt.

Publiek Italia a ZandvoortVoor mij loopt een keurig opgemaakte vrouw in rode jurk, op hoge hakken, met snelle tred richting vipdorp. Ze trekt zich niets aan van het gejank van motoren op het circuit, noch van tientallen toeterende Vespa’s die het terrein op rijden. In het gras achter de vangrails zit een man met gezin. Hij moet vanochtend in gedachten voor zijn kledingkast hebben gestaan. ‘Zal ik dat rode overhemd met Ferrari- en Marlborologo aantrekken?’ Hij heeft het gedaan en ook zijn knalrode pet ontbreekt niet. Zij zoontje, een jaar of vijf, doet mee. Vrouw en dochter hebben zich bescheidener uitgedost. Ze laten zich de patat smaken. Met hun rug richting circuit, dat wel.

Het is druk bij geparkeerde Ferrari’s. Overwegend mannen lopen hier rond, dikwijls buikige types. ‘Woorden schieten tekort’ vang ik op. Een meneer met gelukzalige glimlach attendeert zijn vriend: ‘Echt bizar mooi, die gele metallic lak’. Verderop gaat een alarm af. Een autoverkoper van Kroymans -wit overhemd, blauwe blazer, strakke spijkerbroek en sneakers- staat er met handen in de zakken bij. Details van de auto’s worden druk gefotografeerd. Een meneer met Ferrari bril, Ferrari polo en kaki afritsbroek verkeert in hogere sferen. Dat geldt niet voor de man bij de Vespa’s, ‘Wat heb je nou aan een Ferrari, ken alleen binnen staan, pleur op!’ Een meneer op bootschoenen en met Ferrari polo in de broek doet net of hij niets hoort.

Twee Formule 1 auto’s met coureur Jan Lammers en supermarktdirecteur Frits van Eerd rijden intussen rondjes op het circuit. Het staat bomvol langs de hekken en op de toppen van de duinen. ‘Is dit lekker?’ vraagt de omroeper, ‘Is dit kippenvel of niet?’ Niet iedereen is enthousiast. Om mij heen wordt geklaagd over stank en herrie. De omroeper heeft het over de Arie Luyendijkbocht en verkeert in extase, ‘Oh, wat lekker.’ Na afloop volgt een kort interview met de coureurs. Terwijl Frits vertelt over zijn toerenbegrenzer, lopen de meeste toeschouwers alweer richting snackkraam, toiletten of geïmproviseerde Italiaanse markt.

Er staat een rij bij de wc’s. Ook is het druk bij de patatkraam. Ik loop richting paddock waar vele Italiaanse autobezitters hun bolides hebben geparkeerd. Ik tref de Maserati Club Holland, veelal heren op leeftijd. Ik zie de leden van de Cento Club, jonge kerels. Ze ontsteken net hun barbecue en nemen plaats op meegebrachte tuinstoelen. De leden van Club Alfa Romeo, overwegend jonge dertigers, zitten in de achterbak van hun auto’s.

Rond een uur of twee is het een allegaartje op het circuit. Auto’s van het predikaat ‘Modern Italiaans’. Ze worden zwijgzaam opgenomen door het publiek. Dan is het opnieuw tijd voor de twee Formule 1 auto’s. Ik neem, met vele anderen, plaats op het duin. Om mij heen telefoons en camera’s in de aanslag. Wanneer de auto’s voorbij razen worden mannen naast mij jongens. Bij de laatste ronde zwaaien de coureurs richting publiek. Met jeugdig enthousiasme wordt er teruggezwaaid vanaf het duin.

Op de parkeerplaats keren enkele auto’s terug. Een jongen, de kraag van zijn polo omhoog, parkeert zijn witte Abarth terwijl hij nonchalant zijn linkerarm uit het raam laat hangen. Een Alfa wil niet starten. Er wordt hulp ingeroepen: ‘We moeten duwen; er willen een paar naar huis.’ Twee jongens, in de verre uithoek van de paddock, hebben een onderonsje bij de stand van het Amerikaanse Jeep:

‘Jeep, dat is toch geen Italiaans?


Kerstmarkt

Kerstmarkt_GroteMarkt

‘Wow, dat is echt een grote Kerstman.’ Een kleine vinger wijst richting een reusachtige opblaasbare Kerstman op de Grote Markt. Ik parkeer mijn fiets en baan mij een weg door de mensenmassa. De blaaskapel zet aan. Voor mij stopt een mevrouw in het gedrang. Onder de mistletoe (maretak) sluit ze haar ogen en tuit haar lippen. Haar man loopt rustig verder. ‘Kus je me niet?’, probeert ze nog.

Veel Kerstballen, -kaarten en andere –versieringen in de kraampjes. Daarnaast veel drank en voedsel: overwegend glühwein en worst. Verder volle terrassen dankzij de roodgloeiende terrasverwarming. In de paden tussen de kraampjes in wordt geslenterd. Een jonge moeder met een enorme kinderwagen blokkeert, tot ongenoegen van velen, de doorgang. ‘Sta ik in de weg?’, vraagt ze. Niemand reageert. Ook staat er een rij voor het stadhuis.

Eens kijken.

Kerstmarkt_Amateurfotografen‘We gaan eerst naar buiten!’, maant een meneer de wachtende mensen op het bordes. Een minuut of tien kost het voordat de Gravenzaal leeg is. Reden genoeg tot een flink potje klagen om mij heen. ‘Nou gaat ‘ie toch lopen!’, ‘Doorlopen!’ en ‘Er komt geen eind aan!’ Eenmaal binnen een grote kerstboom, veel amateurfotografen en het vijftienkoppig koor van zanggroep To The Point uit Overveen.

Dertien dames en twee heren in een rood-zwart ensemble. Kerstkleuren. De voorgangster heeft een knipperlicht op haar borst gespeld en stelt het koor voor. ‘Wij gaan wat kerstliedjes voor jullie zingen en hopen dat jullie het leuk vinden.’ ‘Halleluja’ zwelt aan. Een meneer in het publiek dommelt weg en een mevrouw met rollator kijkt chagrijnig voor zich uit. Een ander stel kijkt blij. Zij doen zich tegoed aan de pas gekochte Kerstkransjes.

Wanneer ik een weg naar buiten zoek, komt een jong gezin het bordes op. Moeder voorop: ‘Dit is een zaal uit 1630.’ Haar zoon neemt intussen een flinke hap van zijn broodje worst. Met volle mond vraagt hij zijn moeder: ‘Mag je daar eten?’

Vrolijk Kerstfeest.

Kerstmarkt_ToThePoint


Donderdagochtend

HaarlemNoordCanta

Nu ik wat vaker thuis ben, valt mij op dat er veel meer mensen vaker thuis zijn. Een willekeurige donderdagochtend in Haarlem-Noord: rond een uur of elf loop ik richting Albert Heijn aan het Soendaplein. De parkeerplaats is afgeladen vol. De rode leds boven de parkeergarage vermelden VOL. De kerklokken luiden. In de St. Barbarakerk aan de andere kant van het plein wordt begraven. Iets verderop richting het begin van de Floresstraat, op de stoep van Gall & Gall, stijgt het hysterische geluid van een draaiorgel op.

De meneer voor mij koopt bij de kraam van Waasdorp twee rode ponen (‘Kopje eraf, buikje, ontschubben?’), drie haringen en een klein bakje kibbeling. Ik koop een broodje haring (‘Direct opeten?’). Rustig loop ik over de markt. Gemêleerd publiek. Ouderen druk in gesprek verwikkeld. Jonge ouders met fiets in de hand. Kinderzitjes voor én achter gevuld. Ook twee verkopers van Nuon die huizen willen isoleren. Ze zitten er timide bij op hun aanhanger vol lichtreclame. Altijd Nuon. Een drukte van jewelste voor de kraam van de Bakkerij ‘t Stoepje. Men discussieert over de Surinaamse bol. ‘Die bestaat al niet meer sinds de oorlog.’ Een meneer, net als ik met broodje haring in de hand, loopt mij tegemoet. Een korte blik van verstandhouding wisselen we uit.

Meer niet.

Via de Molukkenstraat en Zaanenlaan loop ik richting het park bij Huis te Zaanen. Behalve enkele vaders met vrije dag en kinderen ook een paar uit de kluiten gewassen honden en hun baasjes. Rond het park opvallend veel mensen thuis. Ouderwets comfortabele fauteuils zijn richting raam gedraaid. Veel mensen staren rustig wat naar buiten. Een postbode belt aan bij een huis aan de Orionweg. Zijn vrouw doet open. Hij komt thuis lunchen.

Op de hoek van de Rijksstraatweg zijn drie mannen bezig met de riolering. De sjekkies kleven aan hun bovenlippen. Onbeduidende muziek schalt hard vanuit hun vrachtwagen. Bij de bushalte staat een man te wachten. Hij is zichtbaar geïntrigeerd door de poster van H&M: een schaars geklede jongedame in ‘hipster’. Slechts €14,95. Het duurt niet lang meer of Café de Hoek gaat open. Op de stoep staat een Canta geparkeerd en een abri meldt dat Do (begeerlijk met glas champagne afgebeeld) 2 december op zal treden in Holland Casino Zandvoort.

Zomaar een willekeurige donderdagochtend in Haarlem-Noord.