Heel Holland Bakt

Team Heel Holland Bakt

‘Tulbanden, madeleines, koningscakes, de tent ontplofte zowat’, opent Martine Bijl de tweede aflevering van Heel Holland Bakt. De grote tent is ditmaal opgezet bij Kasteel Broekhuizen bij Leersum. Vorige week moest Erna de strijd verlaten, maar deze keer ‘Een nieuwe week, met nieuwe kansen.’ Robèrt van Beckhoven, meesterpatissier, en Janny van der Heijden, culinair journalist, zullen jureren.

In de tent een negental lichtblauwe aanrechten, potten met meel, suiker en voldoende eieren. Ik zie overwegend pastelkleuren. Behalve een roomwitte mixer, op elk werkblad een zachtroze keukenmachine. Men krijgt vandaag drie opdrachten, om te beginnen ‘de appeltaart’. Zenuwachtige gezichten achter de kookeilanden.

Logo Heel Holland BaktEvert, ‘de bakopa’, houdt van taarten met gezelligheid. Matthieu, ‘de bakbrabo’, maakt zijn taart op Bretonse wijze. Rutger, ‘de bakverpleegkundige’, doet gewaagd en gebruikt geen springvorm. Jolanda, ‘de bakonderneemster’, gaat iets bijzonders maken: een Apfelstrudel. Ze vertelt veel tijd in Oostenrijk door te brengen en begint van heimwee te huilen. ‘Maar Jootje, je mist de bergen’, zegt Martine.

Het duimendraaien begint wanneer taarten in ovens verdwijnen. Er wordt wat afgepeinsd. Rutger haalt zijn taart eruit. ‘Goed gedaan jochie’, aldus Martine. Matthieu slaat nog snel een kruisje als zijn taart begint te lekken. Rutgers taart komt moeizaam uit de vorm, maar hij volhardt. Matthieu blijft met vochtproblemen zitten.

Het woord is aan de jury.

Van ‘Er zit weinig spanning in’, tot ‘Het deeg had knappiger gemogen.’ Maar ook ‘Gewoon, lekker ouderwets’, en ‘Er gebeurt veel in je mond.’ Op een gegeven ogenblik jubelt Robèrt met Brabantse tongval ‘Hier kun je nog eens een mooie punt van snijden.’ Een ding is duidelijk: Matthieu baalt van zijn natte bodem.

Het is tijd voor aarbeiensoezen. Voor geen van de kandidaten is de aardbeiensoes als klassieker bekend, maar dat maakt niet uit. Janny gaat als jurylid in elk geval op volume en ronde vormen letten. Enkele stressvolle uren volgen. Met gemengde gevoelens worden soezen na hard werken uit de ovens gehaald.

Janny constateert ‘Negen bakkers, negen verschillende soezen.’ Het jurycommentaar is vernietigend. ‘Ik zie te weinig aardbeien.’ en ‘Amper gaar, vólgende!’ Robèrt houdt een soes ter grootte van een kinderkopje omhoog. Slagroom en aardbeien vallen op het werkblad. ‘Het is een flinke soes, daar heb je wel een boterham aan.’

De bakkers maken tot slot een meringuetaart. Keukenmachines schieten aan, eiwitten worden opgeklopt. Robèrt maakt Annelies, ‘de baklaborante’, op de valreep onzeker. ‘Waarom gebruik je basterdsuiker?’ Voor de vulling en decoratie gaan alle registers open. De een suikert viooltjes, de ander maakt marsepeinen roosjes.

Bij Annelies voltrekt zich een klein drama, de schuimlagen van haar taart zijn verre van gaar. De meringue druipt van de schaal en ze kan haar tranen niet bedwingen. Wanneer de jury haar taart proeft, huilt ze opnieuw.

‘Beste bakkers, het grote moment is daar.’ Martine heeft haar lippen gestift. Narcis, ‘de bakreceptioniste’, is de meesterbakker van de week. Ze glundert. Maar er moet er eentje uit: Annelies. Tranen vloeien rijkelijk, maar haar reactie getuigt van realiteitszin: ‘Het is terecht.’

Volgende week bakken de overgebleven bakkers brood.

Aflevering terugkijken

Keuken Heel Holland Bakt


De rijdende rechter

Onrecht. Een onderwerp waarmee mr. Frank Visser graag korte metten maakt. Streng, doch rechtvaardig. Ditmaal een zaak met haast. Vanaf kasteel Radboud in Medemblik. Vandaag behalve de zitting ook direct de uitspraak. En dat in de zaak tussen de gemeente Wieringermeer en campingbewoners de heer Tonkes en meneer en mevrouw Wieten.

De situatie: Camping ‘Land uit Zee’ in Wieringerwerf is een perceel vergane glorie. Op drie laatste bewoners na compleet verlaten. Het gras staat hoog, chalets worden inmiddels afgebroken en het gemeenschappelijk sanitair heeft haar beste tijd gehad. Desalniettemin voor Jaap Tonkes “zijn paradijs op aarde”. Voor mevrouw Wieten nog altijd onbegrijpelijk dat de gemeente een andere bestemming heeft gevonden voor de campinggrond. “Huizen van een ton worden gesloopt, thermopane beglazing, alles erop en er aan.” De fluitketel zingt geruststellend op de achtergrond vanuit het keukentje in haar chalet. Koffiemolen aan de wand, kachel in de hoek. De laatste der Mohikanen eisen een schadevergoeding.

De intake: in de ridderzaal van het kasteel treffen we wethouder Ruiter. Iets te ruim pak met schoudervullingen, grijze manen over zijn slapen. Vermoeid gezicht, maar een hip montuur. De gemeente treft geen blaam. De opstalrechthouder had de recreanten moeten informeren. Meneer Tonkes heeft voor de gelegenheid een gemakkelijke trui aangetrokken. Mevrouw Wieten spreekt op geagiteerde toon haar afschuw uit over de gemeenteplannen. Ze is duidelijk, meneer Tonkes en zij eisen respectievelijk 30.000 Euro schadevergoeding.

De verkenning: waar meester Frank Visser als een dandy nog wel eens een choker draagt, is hij vandaag voorzien van laarzen en alpinopet. Alsof hij net de jachtvelden komt afgelopen. Arie van den Berg is met hem meegekomen om de twee chalets op de camping te taxeren. Opvallend is dat meneer en mevrouw Wieten apart slapen, twee eenpersoonsbedden. De Finse blokhut van meneer Tonkes was ooit een prijzig bouwpakket. De keuken is op maat gemaakt. De sloop van andere huisjes is in volle gang. Een toiletpot in het grasveld vormt een stille getuige.

De jury: hoewel niet van invloed, wel acht mensen met een mening. Presentatrice Jetske van den Elsen hoort hen uit. De één vindt dat eisers zeuren, anderen beroepen zich op goed fatsoen. Er is zeker geen sprake van een unaniem standpunt.

De hoorzitting: wethouder Ruiter blijft van mening dat eisers geen schadevergoeding toekomt. Technisch gesproken is volgens Arie sprake van een restwaarde van 0 Euro. Een chalet kun je niet verhuizen. De Finse blokhut wordt aardig gewaardeerd. Het huis van de familie Wieten is, “met alle respect”, minder waard. Eisers geven eens te meer aan misleid te zijn door de gemeente. Ze blijven bij hun eis.

De uitspraak: nog even de jury aan het woord. De meneer met het pochet in zijn colbert geeft de zaak duiding: “Wat je hier ziet is de kloof tussen burger en politiek.” Er lijkt wat meer sprake te zijn van consensus. Een beperkte vergoeding is op zijn plaats. Onder de theme song van ‘Mission impossible’ komt mr. Frank Visser op. Hij rept over behoorlijk bestuur, spreekt over groot geldelijk nadeel. Een van zijn stokpaardjes –het compromis- komt ook in deze zaak van pas. Er volgt geen volledige schadevergoeding, maar een tegemoetkoming. Respectievelijk 8.000 en 3.000 Euro. “Laat ze toch allemaal de kolere krijgen,” aldus mevrouw Wieten tegen wethouder Ruiter.

Dat is haar uitspraak, daar kan hij het mee doen.

Aflevering via Uitzending Gemist