Piek

Ikea_Kerstboom

Dubbel geparkeerde auto’s met de noodverlichting aan. Het is druk op het drijfnatte parkeerterrein van Ikea. Niet eens zozeer dat men vanmiddag massaal de meubelgigant bezoekt. De echte actie vindt hier buiten op het asfalt plaats. Gemarkeerd door een feloranje bouwkeet en metalen omheining wordt duidelijk waar het vandaag om draait. Kerstbomen. Niet zomaar kerstbomen, maar Ikea-kerstbomen.

Een man sjokt in de regen achter zijn vrouw aan, het geïmproviseerde verkoopterrein op. Ze grijpt de eerste de beste boom. ‘Deze maar doen?’, vraagt ze. Hij haalt zijn schouders op. ‘Prima, als jij die mooi vindt.’ Hij heeft de enorme rij al gezien voor de buitenkassa. Vindt het allang best, zeker nu het nog harder begint te regenen.

In diezelfde rij staat een vrouw van een jaar of veertig, zenuwachtig met haar beurs al in haar hand. ‘Deze dan?’, klinkt het wanhopig. Verderop houdt haar man een iel boompje voor zich uit. Ze schudt driftig van nee, terwijl ze al bijna aan de beurt is om af te rekenen.

Een jongedame gaat zorgvuldig het beperkte aantal uitgestalde bomen langs. Net als in het winkelmagazijn verderop zijn de meeste bomen hier verpakt, maar daardoor niet goed op waarde te schatten. Een medewerker van Ikea probeert haar aankoop te bespoedigen. ‘Da’s een mooitje, ‘k zou het wel weten.’ Ze draait met een soepele handbeweging de boom rond om hem de kale plek te tonen. Hij is alweer verder gelopen in z’n gele fluorescerende regenpak. Op naar de volgende klant.

Door beslagen voorruiten ziet menig partner een man of twintig met dito aantal kerstbomen langzaam opschuiven in de rij, tot vooraan de bouwkeet. Dikke druppels tegen het glas, de mensen kijken bitter. Binnen verkoopt men warme chocolade en van die Zweedse balletjes. Buiten hoost het.

Vaders parkeren driftig hun auto’s tot vlak voor de ingang van het verkoopterrein. In januari mogen ze weer. Hun waardebonnen verzilveren, met al die anderen. Maar nu eerst, kinderstoelen eruit, de achterbanken plat.

Kerstmis kan nu écht beginnen, met een boom van slechts een piek.


Ikea Haarlem

Zeven dagen per week open. Het staat op de banner die aan de zijkant van het gebouw hangt. Daarnaast op het gigantische billboard op de parkeerplaats. De grote openingsdag, vorige week zondag, heb ik gemist. Dit weekend vieren we Pasen, dus gesloten op zondag. Het is zaterdag, Stille Zaterdag. Op het parkeerterrein aan de Laan van Decima is het allesbehalve stil. Auto’s staan in de berm geparkeerd. Via de lichte entree, Småland op links, betreden we de trap naar boven.

‘Mag ik u iets vragen?’ zegt een meneer tegen een dame in paasgeel uniform. ‘Als ik het weet wel.’ Sandra wordt er bijgeroepen: ‘Sandra kom even hier.’ De Pax kast wordt eens goed geanalyseerd. ‘Als je twee van deze hebt, heb je ook zes deuren.’ Hij heeft gelijk. Iets verderop zit een mevrouw bij te komen aan de keukentafel in de Faktum modelkeuken. Haar man leunt tegen het aanrechtblad. Ze zijn er nog niet uit. Bij de Sultan matrassen worstelen mensen zichtbaar met hun gêne. Als je een matras koopt, wil je het uitproberen. Nietwaar? Een meneer in bordeauxrode trui legt zijn jas neer en sluit zijn ogen. Zijn vrouw zit op de rand van het bed. Alsof ze het ochtendritueel simuleert.

Bij een informatiezuil staan twee medewerkers met hippe brilmonturen voorovergebogen bij een computer. Carina en Dennis hebben een probleem met het bestelsysteem. ‘Was van de week ook al zo,’ aldus Carina. Dennis spreekt inmiddels op geagiteerde toon mijn vriendin aan: ‘Was u niet van dat stoeltje?’ Hij wappert met een bestelformulier in zijn hand. ‘Wie is er dan van dat stoeltje?’ Even verder vindt Dennis de juiste klant, die op dat moment haar zoontje tot de orde roept: ‘Damien, kom dan!’ Het is druk in het restaurant. Heel druk. Kinderen met witte druppels softijs aan hun kinnen. De eenzame klusser die zich te goed doet aan een flinke portie Zweedse balletjes. Met serene schoonheid reinigt een schoonmaakster het frisdrankapparaat, terwijl kinderen voor een tweede keer hun glazen voltappen. Bovenaan de trap worden ondertussen de potloodjes bijgevuld.

Op de keukenafdeling vindt training óp de werkvloer plaats. ‘Het systeem is er zo op ingericht om ‘de flow’ er zoveel mogelijk in te houden,’ aldus de trainer. ‘Krijgen we die andere training dan nog wel?’ informeert een van de cursisten. Hij gaat er later op terug komen. Een moeder met vier dochters en kalme echtgenoot geeft te kennen zich kapot te schamen. De meiden klieren wat met het winkelwagentje. Vader blijft kalm. Een vrouw kijkt bedenkelijk naar de bureaulamp in de handen van haar man. ‘Kijk, je moet ze vergelijken omdat de vorm verschilt,’ probeert hij nog. Een blonde dame, begin dertig, wenkt met een vlug handgebaar haar vriend. Hij voegt zich bij haar om de poster te bekijken die ze bedoelt. Hij draagt zwarte mannenlaarsjes.

Het zelfbedieningsmagazijn is binnenkort 3500 m2 groter. Een zichtbaar trotse magazijnmedewerker bevestigt dit aan een geïnteresseerd stel: bestelkaart in de hand, op zoek naar de juiste gang en stelling. Een ander stel is minder goed geslaagd. Ze lopen onverrichter zake richting uitgang, een hot dog in de hand.

Damien wil graag opgehaald worden uit Småland.