Logistieke redenen

logistieke-redenenVanmiddag was het net zo mistig als vanochtend. Zo’n grijze dag die zich toch al bevindt in het vacuüm tussen Kerst en Oudjaarsdag. De postbode bracht rond een uur al een verlate kerstkaart en nu hoorde ik opnieuw de bus klepperen. Drie brieven van de Gemeente Haarlem. Zo hoor je nooit wat van ze en nu dit. Een paar maanden geleden ontving ik een herinnering voor mijn paspoort dat begin januari zal verlopen. Benieuwd waar dit om kon gaan opende ik de enveloppen.

In de eerste brief de boodschap dat de eerste bezoekersparkeervergunning met een jaar was verlengd. Idem dito in de tweede en derde brief met betrekking tot de tweede bezoekersparkeervergunning en onze eigen parkeervergunning.

Een specifieke alinea in de laatste brief intrigeerde mij. Ik herinnerde mij deze de afgelopen jaren ook al te hebben gelezen: ‘bij aanvraag van verschillende vergunningen wijzen wij u erop dat deze wegens logistieke redenen apart worden verzonden’. Een ruim begrip, een mysterie in meervoud. Meerdere redenen, maar welke? Behouden van werkgelegenheid binnen het ambtelijk apparaat zou een reden kunnen zijn, maar heeft niets met logistiek te maken. Geen zin, in het algemeen de meest verzwegen reden, evenmin.

In heb in mijn dagelijks werk vaak met ontwikkelaars te maken. Slimmeriken die logica bouwen naar het model als-dit-dan-dat. Ik zou denken dat anno nu als-meerdere-berichten-voor-dezelfde-ontvanger-dan-één-in-plaats-van-drie-brieven(-of-stuur-een-mail) moet kunnen, maar wellicht moet ik mij niet met dit soort zaken bemoeien.

Ik besloot een rondje te gaan hardlopen. Bij Teylers Museum een rij tot op de stoep. Waarschijnlijk wegens logistieke redenen. Te weinig mensen achter de kassa, een te krappe entree of allebei. Bij de naastgelegen parkeergarage een rij auto’s wachtend voor de ingang. Overduidelijk een logistieke reden. De bordjes boven de ingang vermeldden in rode leds ‘vol’.

Morgen zijn we in het ziekenhuis ontboden, de bevalling zal worden ingeleid. Ik zal binnen drie werkdagen de baby moeten aangeven. De laatste keer bij de gemeente, om mijn rijbewijs op te halen, stond ik in de verkeerde rij te wachten. Ook had ik het verkeerde volgnummer in mijn hand. De ambtenaar van dienst had vervolgens haar dag niet. Goed beschouwd logistieke redenen.

Als ik naar buiten kijk zie ik dat de mist, waarschijnlijk wegens meteorologische redenen, nog steeds niet is opgetrokken. Niet op straat, niet in mijn hoofd.


Regelen

stress

Ik realiseer mij op deze zondagavond dat ik na vier heftige dagen morgen gewoon weer aan het werk moet. Er komt overdag weliswaar hulp in huis, maar er is nog een hoop te regelen. Geheel onnodig, in verband met de ophanden zijnde hulptroepen, haal ik eerst maar eens een stofzuiger door het huis en doe boodschappen. Terwijl de dames wennen aan elkaar sorteer ik de was, kook ik en ruim de spullen van ons ziekenhuisbezoek op.

‘Vroeg naar bed’, was de tip die we van velen kregen en daar houden we ons vanavond aan. Rond negen uur gaan we al naar boven. Zo’n eerste nacht met zijn drieën is spannend. Wij in het grote bed, baby ernaast in haar wiegje. Wennen aan elkaar. Zelfs bij de lichtste vorm van geluid schrikken we op. En als we na een tijdje niets meer horen, zitten we recht overeind in bed. Het dekentje op haar buik gaat gelukkig nog op en neer.

Met drie flinke onderbrekingen komen we de nacht door. Heftig, maar heldhaftig doorstaan. Ik maak ontbijt en klim nog even bij de meiden op bed, voordat rond half negen de bel gaat. De kraamhulp. Ik wijs haar het koffiezetapparaat en de trap naar boven. Ik moet nu echt gaan om niet te laat te komen bij het geplande overleg. Dit is dus de drukte waar men het altijd over heeft.

Terwijl ik enigszins vermoeid de vergadering open, bedenk ik mij dat ik vandaag naar de gemeente moet. Omdat baby laat op donderdagmiddag geboren is, is vandaag de derde en laatst mogelijke werkdag waarop ik haar kan aangeven bij de gemeente. ’s Ochtends voldoe ik ietwat gehaast aan mijn verplichtingen om ’s middags naar het gemeentehuis te kunnen gaan.

In de auto check ik snel telefonisch met het thuisfront of alles in orde is. De kraamhulp is inmiddels vertrokken, maar het gaat goed. Via de supermarkt, voor nóg wat boodschappen, parkeer ik in de garage onder het gemeentehuis. Geheel naar moderne maatstaven scan ik mijn paspoort en trek een bonnetje met cijfercombinatie. Het is waanzinnig druk hier voor een maandagmiddag.

Na ruim een half uur ben ik aan de beurt. ‘Normaalgesproken hadden we in een apart zaaltje gezeten, maar het is erg druk’, verontschuldigt de beambte zich. Wat voor de dame achter het loket een routinematige handeling is, is voor mij boven verwachting een bijzonder moment. Mijn dochter bestond al een paar dagen, maar met een burgerservicenummer bestaat ze nu écht.

Via de apotheek snel ik naar huis. Baby slaapt en ook moeder is wel toe aan rust. Ik ruim op waar de kraamhulp niet aan toegekomen is en begin vast met de voorbereidingen voor het avondeten.

Wanneer we een uur later zitten te eten, schiet mij te binnen dat ik baby nog moet aanmelden voor de zorgverzekering. Het callcenter is gelukkig bereikbaar na kantoortijd. Ook hier een wachtrij, maar ik kan het hebben. Met het doorgeven van haar gloednieuwe burgerservicenummer is de maatschappij een verzekerde rijker.

‘De polis komt uw kant op. U hoeft verder niets meer te regelen’, zegt de telefoniste.

Niets meer regelen, ze moest eens weten.

 

Cover Jongetje Arjen KromDit verhaal verscheen eerder in ‘Jongetje’ (ISBN: 9789402127973). Het boek is onder andere verkrijgbaar via www.bol.com, maar ook (online) te bestellen bij iedere boekhandel à €14,50

Wat ze je vertellen als je vader wordt? Zoveel. Verhalen over hoe ‘mooi’ het is, dat alles ‘klopt’ en dat het ‘hierna’ alleen maar leuker wordt. Die wil men dolgraag bij je kwijt. Maar niemand die je vertelt over fenomenen als een voedingskussen, verlof of de erbarmelijke zoektocht naar de geschikte kinderwagen. Tijd voor een eerlijk tegengeluid. Ook voor moeders!

Een leuk cadeau voor (aanstaande) vaders, maar minstens zo boeiend voor (aanstaande) moeders, ouders of grootouders!