Geit

Geit

Een collega attendeerde mij op een opmerkelijk nieuwsbericht. Opmerkelijke nieuwsberichten, bij uitstek de categorie waar mijn aandacht naar uitgaat. Een kip met gouden eieren in Helsinki, de invloed van de stand van de maan op het humeur of alweer een Siamese tweeling voor dezelfde moeder in Bolivia. Vaak luchtiger dan het laatste pakket van maatregelen voor Griekenland en meestal enerverender dan de laatste boycots afgeroepen door de Russische regering. In dit geval ging het nieuws over een geit. Of eigenlijk een man die tijdelijk als geit door het leven ging en er een boek over schreef. Een interessant gegeven, maar vanzelfsprekend knettergek natuurlijk.

Vooropgesteld, ik ben dol op geiten. Vooral als ze op bovenop een boomstronk staan, hun rug schuren tegen het hekwerk van de kinderboerderij of hun behoefte doen op een gazon vol dauwdruppels, ondertussen stug doorkauwend op een bek vol gras. Om nu zelf als een geit door het leven te gaan is een ander verhaal. Ik zou mij net als deze meneer speciale protheses moeten laten aanmeten. Daarbij is dat gras lastig te verteren. Ik heb een redelijke stoppelbaard, maar voor een sik die de goedkeuring van een kritische kudde zou kunnen wegdragen is geduld nodig.

Geiten zijn allesbehalve geduldig. Heb je ooit weleens een geit zien wachten op het station? Of een nummertje zien trekken bij de slager op zaterdagochtend? Het zijn zwartrijders en voorkruipers. Bij nader inzien ben ik helemaal niet zo dol op geiten, ik heb een verschrikkelijke hekel aan die beesten. Ze vertrappen alle flora in hun directe omgeving of vreten het op, maken het hekwerk van de kinderboerderij kapot en doen werkelijk overal hun behoefte. Ze zouden in dat opzicht nog wel wat manieren kunnen leren van mensen.

Hierbij een dringende oproep aan alle prothesemakers om voortaan hoefjes aan de door hen vervaardigde plastieken onderarmen en -benen te monteren, aan alle mannen om hun sik te laten staan en aan alle vrouwen om hormonen te slikken en hetzelfde te doen. Annuleer die vakantie in Frankrijk of Turkije en pak de eerstvolgende zaterdagochtend, nadat je bij de slager bent geweest en netjes op je beurt hebt gewacht, de eerste trein naar een Oostenrijks bergdorp. Bind je gloednieuwe protheses onder en ga tussen die kudde locals staan om te laten zien hoe het ook kan.

Het vraagt wel om geduld op die hoefjes van je. Geiten zijn niet de allerslimste zoogdieren en hun arrogantie, vanwege het gejubel de laatste tijd over superfoods als geitenmelk en feta, kan hen nog weleens koppig maken. Bovendien vraagt het om uithoudingsvermogen; ze zullen je voortdurend zo glazig aanstaren met een bek vol weidebloemen wanneer je ze vertelt hoe het hoort.

Geiten hebben daarnaast ook altijd wat te mekkeren.