Business Class

Het is vanochtend onmogelijk de boulevard van Noordwijk te bereiken. Straten zijn afgezet. Andere straten worden door Zweedse, Duitse en Franse touringcars geblokkeerd. De jaarlijkse bloemencorso vindt plaats. Veel Japanners met mondkapjes in afwachting van fleurige praalwagens. Het regent. Binnen zullen tv-opnames voor Business Class plaatsvinden. Een wekelijkse advertorial op RTL7.

Ik blijk de eerste gast te zijn. In grand café ’t Elfde Gebod speelt Mattias Spee, vijftien jaar oud, aan een vleugel gesponsord door Pianometropool Rijswijk. Chopin vult de ruimte. De gastvrouw vertrouwt me toe dat ze gek wordt van het gepingel. Ze informeert naar de files. Geert Schaaij is gelukkig al ter plaatse. ‘Willem van Hanegem moet uit Haarlem komen, dus die staat vast,’ zegt ze laconiek. Presentator Harry Mens staat plotseling voor me en geeft me een slap handje. Harry stoort Mattias. Harry probeert een praatje met Mattias aan te knopen tijdens zijn repetitie. Hij neuriet wat en rept over zondagse muziek.

De opnames beginnen. Mattias speelt het muziekstuk foutloos, maar enkele toetsen van de vleugel blijven hangen. Er wordt een tweede take opgenomen. ‘De eerste ging veel beter,’ vat Mattias samen richting productieleider. Hierna neemt men het gesprek op tussen Harry en Mattias, dat straks voorafgaand aan het muziekstuk zal worden gemonteerd. Mattias kijkt vreemd op bij Harry’s vraag ‘Wat ga je straks voor ons spelen?’

De vleugel wordt weggereden, een tafel per verhuishondje op z’n plek gezet. Een lenteboeket wordt een aantal maal verschoven door de productieleider. Wanneer Harry aanschuift, verplaatst hij allereerst het boeket. Het valt op dat het team weinig tot niets van Harry aantrekt: het boeket gaat terug naar de uitgangspositie. ‘De bodem van de crisis lijkt bereikt,’ aldus Harry. Na de krantenkoppen volgt een interview met Han Vermeulen van Aberfeld vermogensbeheer. Het begin moet over. De zender van Han stoort. ‘Sssst,’ sist Harry ons toe, voor de tweede take. Hij vuurt zijn vragen af, maar wekt allerminst de indruk te luisteren.

Voorafgaand aan het interview met Willem van Hanegem stoort Harry zich zichtbaar aan de vleugel: ‘Wanneer wordt dat ding opgehaald?’ vraag hij. Een man met dikke buik, zwarte polo, stalen neuzen, slaat de eerste tonen van Adele’s Turning Tables aan. Hij weet het niet. Willem en Harry wedden wie ADO – Feyenoord zal winnen. Willem is onbedoeld filosofischer dan verwacht: ‘Je kunt niet altijd geluk hebben, Harry.’

‘De keukenscène’ volgt. Een restaurantmanager en kok keuvelen met Harry wat over het begin van de lente, asperges en Nederlandse wijn. Tot vier maal toe moet de scène over, tot ergernis van Harry: ‘Ik stel de vragen, jij geeft kort antwoord. Anders wordt het een puinhoop.’ Harry zucht diep als ‘het er eindelijk op staat’.

Na ‘de keukenscène’, ‘het haardgesprek.’ In hoog tempo, maar foutloos, werkt Harry zijn vragenlijst af. Ineke Dezentjé Hamming-Bluemink antwoordt geduldig. Willem van Hanegem geeft Geert Schaaij een aanmoedigende tik op zijn billen. Hij ‘mag op’. Een onsamenhangend relaas volgt: ‘Ook bij gelijkblijvende koersen is met tegengestelde opties een aantrekkelijk rendement mogelijk.’ Over vreemde aandelen kan Geert kort zijn: ‘Een beetje avontuur in je portefeuille.’ Het stuk over KPN wordt er wegens tijdgebrek uit gelaten. ‘KPN vond ik toch een kutverhaal,’ aldus Geert na afloop.

Vaste afsluiter is ‘de lunch’ met gasten. De restaurantmanager blijft na het eerdere voorval op gepaste afstand toekijken. Willem van Hanegem vraagt zich hardop af of de halve asperge op zijn bord iets met de aanhoudende crisis te maken heeft. De glazen worden geheven. Terwijl Harry de tafel verlaat wordt de keuken van next125 al uit elkaar geschroefd.

Volgende week andere keukendeurtjes.

Uitzending terugkijken via RTL XL


One million Dollars


Het is niet de vraag of Nederland in een recessie terechtkomt, maar wanneer. Lekker Zalm, prima bericht om de avond mee door te komen. Sombere gezichten van (ex-)politici vullen toch al het nieuws. Silvio werd afgelopen weekend nog apart genomen door Angela en Nicolas. Benieuwd hoe dat er aan toe is gegaan. “Mister Berlusconi, can you please join us for a moment?” Achterin de gang tussen de zware blauwfluwelen gordijnen krijgt Silvio een reprimande van jewelste. Hij kan alleen maar glimlachen, over twee maanden zit het erop voor hem. Zíjn pensioen is goed geregeld.

Ondertussen vullen pleinen van wereldsteden, maar ook Winschoten, zich met tentjes. Bezet door bezeten demonstraten, maar door wat eigenlijk. Mensen zijn het zat. Begrijpen het niet meer. Bonussen, pervers gedrag en topsalarissen aan de ene kant, bezuinigingen, sociale ongelijkheid en verarming aan de andere kant. En dan die bedragen. 18 miljard bezuinigen in Nederland, nog een 100 miljard steun aan banken, aanvankelijk 80 miljard voor Portugal, later toch meer dan 100 miljard. Waar gaat het over?

Mijn gedachten gaan uit naar Doctor Evil. Eind jaren negentig (na zichzelf eind jaren zestig in te hebben laten vriezen) dreigde hij al eens de ozonlaag, en daarmee de wereld, te vernietigen met een gigantische laser. Begrip van ordegrootte was bij de verknipte wetenschapper totaal verdwenen. Zijn “One million Dollars” werd dan ook lacherig ontvangen. Al snel drong het tot hem door dat hij meer zou moeten vragen om zijn standpunten kracht bij te zetten. Een korte dialoog om te duiden dat hij destijds echt niet wist waar hij het over had:

Number Two: “Why not use your knowledge of the future to play the stock markets? We could make trillions.”
Dr. Evil: “Why make a trillion when we could make… billions?”
Scott: “A trillion’s more than a billion, numbnuts.”

Zelfs de 100 miljard Dollar die Dr. Evil uiteindelijk vroeg, stelt tegenwoordig niets meer voor. Hopelijk weten de kanjers in Brussel wél waar ze het over hebben. Ze kunnen altijd nog in hun tentje op de Grote Markt (Grand-Place) kruipen.