Koor

Zingen

Eline zingt in een koor. Ze treedt vanavond op. We rijden door de stad. Op oude fietsen op weg naar Crea. Het cultureel studentencentrum van Amsterdam. We zijn te laat. Wanneer we de muziekzaal willen betreden, wordt naar onze kaartjes geïnformeerd. ‘Kaartjes?’ vraag ik, terwijl op de achtergrond het gezang begint. De dames in het gezelschap rennen richting kassa. Ik blijf met een vriend wachten in het voorportaal. Een zwijgzame scène.

‘Bij het volgende applaus laat ik jullie naar binnen’, spreekt de controleur ons toe. Er zijn gelukkig nog enkele stoelen vrij. ‘Hè hè, eindelijk’, klinkt Eline opgelucht. De zaal is goed gevuld. Donkere gordijnen, zwarte vleugel, rode en blauwe lampen én een vol podium. Er zit een jongen met baard, paardenstaart en enorme rugtas naast mij. Het eerste nummer hebben we gemist, maar de zanggroep heeft meer in petto.

De pianist, kalend, gelig jasje en oranje glitterdas, praat de nummers aan elkaar. Wanneer hij over de zoetgevooisde stem van Harry Belafonte spreekt, krijgt hij bijval van een oude vrouw met rollator. Ze komt net binnen. ‘Inderdaad een mooie stem.’ Jamaica Farewell volgt. Er wordt niet al te zuiver gezongen, maar het publiek vindt het best. Na maar liefst elf nummers is het de beurt aan de tweede groep.

De zangjuf, Mirjam, in donkere kleding en met zware bril kondigt haar groep als ‘groep 1, de begínners’ aan. Ruben, de enige man in het gezelschap introduceert de drie nummers die ze gaan zingen. ‘Ik ben Ruben en dit zijn mijn vrouwen.’ Dat hij vervolgens precies de verkeerde volgorde aangeeft, maakt niet uit. Net als dat hij weleens zijn tekst of gevoel voor ritme kwijt is. Als verrassing zingt groep 1 tot slot hetzelfde nummer als de eerste groep: Lean on Me. ‘Maar wel in hippe gospelversie,’ aldus Ruben. Zijn blonde krullen wiebelen bovenop zijn hoofd tijdens zijn solo.

Eline mag op. De jongen met baard, paardenstaart en enorme rugtas staat ook op. De dames in het koor hebben voor de gelegenheid iets zwarts met glitters aangetrokken. Dan komt de jongen met baard, paardenstaart en enorme rugtas het podium op. Hij gaat ons vertellen wat ze volgens hun juf allemaal fout doen. Met de ogen dicht zingen bijvoorbeeld. ‘Een zekere Maria Kerrie is er gewoon beroemd mee geworden’, volgens hem. Hij vertelt over hun repertoire: ze zingen over de liefde. Zijn zwarte fleecetrui gaat uit, glitterletters komen tevoorschijn.

Eline is zenuwachtig maar zuiver, wanneer ze haar solo in A sentimental Journey ten gehore brengt. De zaal vult zich met trots. De man met baard, paardenstaart en enorme rugtas vraagt nog even de aandacht. ‘Juf, we hebben nog wat voor u’, zegt hij terwijl een fles wijn overhandigt. Na het applaus wordt de logistiek doorgenomen. We mogen de volgende voorstelling bijwonen, maar moeten dan eerst de zaal uit om er vervolgens weer naar binnen te gaan. We besluiten maar naar de bar te gaan.

Een man met glitterjas en hoge hoed probeert in het voorportaal ‘deze logistiek bottleneck’ met zijn collega te bespreken: ‘Eh, Rutger…’ Rutger reageert niet.

Rutger kijkt een man met baard, paardenstaart, rugtas en shirt vol glitterletters na.


Vrije geluiden

Uitslapen kan ik al tijden niet meer. Lukt gewoon niet. Ik wordt alleen om 10 uur wakker als ik om half 3 ’s nachts ben gaan slapen. Dan de zondag. Ik wil de televisie nog wel eens aan zetten, voordat ik uit bed kom. Wellicht tegenstrijdig. Meestal zap ik voorbij, maar altijd trekt het mijn aandacht. ‘Vrije geluiden’ vanuit het Bimhuis in Amsterdam.

Hypnotiserende televisie. De treinen minderen in de achtergrond vaart bij het binnenrijden van het centraal station. Wereldmuziek: exotische klanken, eclecticisme, inheemse muziek. Vanochtend Cyro Baptista, Braziliaans percussionist. Dit jaar zelfs verkozen tot beste van de wereld. Noemt zichzelf cultureel kannibaal en samen met zijn ‘Banquet of the spirits’ goed voor een flinke dosis experimentele jazz op de vroege zondagochtend. Ter illustratie: zijn drummer begint de eigen compositie van onder de dekens.

http://embed.vpro.nl/player/?src=urn:vpro:media:program:11433785&skin=default
(Cyro Baptista en zijn ‘Banquet of the spirits’ vanaf 19:57 min.)

Cyro’s favoriete instrument is de gaspijp. Hij beheerst de triangel anders ook niet onaardig. Een opvallende verschijning is deze New Yorker met felrood brilmontuur in zijn zilveren blouse. Behalve piano, basgitaar en drumstel beschikt het gezelschap over minivleugel, blaasbalgje en flessenhals. Er zijn ook een soort van lekke fietspompen. Een vraag- en antwoordspel volgt tussen Baptista en zijn pianist.

En dan, opeens, is het afgelopen. Geen publiek, geen applaus. Ietwat vervreemdend. “Wonderful, hilarious,” aldus presentator Melchior Huurdeman. Zelfs in Melchior zit klank. Om dat te bewijzen wrijft Cyro hem eens lekker over zijn bast. Na een kort vraaggesprek volgt een hommage aan Nederland, de ‘Pindakaas Kingdom’. Vogelgeluiden ontsnappen aan tal van zelfgemaakte instrumenten. Het was toch wel laat gisteren. We danken de basindiaan uit New York en draaien ons nog eens lekker om. Eens zien of uitslapen alsnog lukt.