Hema

DrukteHema

De zaterdag voor Sinterklaas. Het is een druk in de stad. Zeker in de Hema. Twee lange rijen voor hun neus, maar toch stralen ze achter hun kassa’s. Hij én zij. Hij is een jaar of 20. De kraag van zijn rode Hema-polo omhoog en een lekkere Hema-fleecetrui erover heen. Zij is een jaar of 17. Rode haren en een piercing in haar neus. Voor mij in de rij een mevrouw met een mandvol cadeaus. Ik pal achter haar met mijn vijftien paar herensokken. Tien paar donkerblauw, vijf paar zwart. Ik werd gek van het sorteren van al die verschillende sokken in mijn la.

Hij merkt dat ze er even niet uitkomt. ‘Zal ik even iemand voor je omroepen?’ vraagt hij. Nog voordat ze goed en wel heeft kunnen reageren duikt hij weg onder de balie en klinkt het door de winkel: ‘Assistentie, kassa achter, alstublieft.’ In no time staat een zo niet nog vrolijker collega voor zijn neus. Een jaar of 18 is ze. Lang. Blonde haren en rood gestifte lippen. ‘Zeg maar, wat kan ik voor je doen?’

‘Het is niet voor mij’, wijst hij op zijn andere collega. ‘Haar kassa rekent de kortingsactie niet door.’ ‘Jawel hoor, het is drie plus één gratis, niet twee plus één.’ De Poolse dame aan de andere kant van de balie begrijpt het niet helemaal. ‘It is three plus one, madam, only the fourth item is for free.’ De mevrouw heeft slechts drie baby rompertjes uitgezocht. Meer Nederlands dan gedacht, laat ze het derde rompertje voor wat het is.

Ze had het eigenlijk toch niet nodig.


Nuon

Als ik de auto parkeer, zie ik hem al staan. Een verkoper. In een te groot pak. Mijn vriendin staat in de deuropening. Ik moet me beheersen om ‘Geloof hem niet!’ te roepen wanneer ik uitstap. In plaats daarvan wurm ik mij timide langs hen heen, de hal in. ‘Ik zal me even voorstellen,’ stelt Floris voor. Halverwege de dertig is hij. Licht kalend, een bril, zwart overhemd én voor de gelegenheid een paarse stropdas om. Zijn pak is niet alleen veel te groot, het heeft ook vormeloze schoudervullingen. Ik schud hem de hand en besluit mijn tas binnen neer te zetten. Het gesprek duurt me te lang, dus ik loop niet veel later opnieuw de hal binnen.

‘Vorige week waren jullie er niet’. Floris is speciaal voor ons teruggekomen. Hij heeft een bijzondere aanbieding waar Nuon eigenlijk al een week mee is gestopt. Voor ons wil hij een uitzondering maken. Ik wordt vragend aangekeken. ‘Het scheelt al gauw twee maanden met uw huidige contract,’ probeert hij nog. Ik ben onverbiddelijk: hier hebben we vanavond géén zin in. Ik vraag hem nog of hij iets achter kan laten, zodat we ons hier later over kunnen buigen. Helaas. Het gaat om een eenmalig aanbod, dat op jaarbasis écht al gauw twee maanden scheelt.

Binnen ligt een enveloppe van de Belastingdienst te wachten, netbeheerder Liander wil een afspraak maken om de ‘slimme meter’ te komen vervangen, de Cv-ketel is aan vervanging toe, de vakantieplannen moeten nog worden uitgedacht en het huis mag ook hoognodig eens worden schoongemaakt. Eerst maar eens wat eten en televisie kijken dus. Tot een uurtje later de bel gaat. ‘Doe jij open?’ vraag ik ‘is vast Floris.’

‘Goedenavond, is de hoofdbewoner ook thuis?’ hoor ik op gedempte toon uit de hal. ‘U hoeft niet te schrikken, ik heb geen naar nieuws.’ Ik hoor mijn vriendin duidelijk maken dat ze hem al eerder heeft gesproken vanavond. Plotseling kan hij het zich weer herinneren.

Floris weer. Speciaal voor óns teruggekomen met een eenmalig aanbod.

We zullen ons er later nog eens over buigen.